اندر خم یک کوچه

دیدار ویژه رهبر انقلاب با بانوان برای دومین سال متوالی برگزار شد. دیداری که در آن بانوانی از دغدغه‌هایشان گفتند؛ از آلودگی هوا، فیلترینگ تا موضوع مهم درمان امن زنان که سال‌هاست از نظر وزارت بهداشت در وضعیت اضطرار است! اگرچه برخی از این دغدغه‌ها محل طرحش نزد مسئولان دولتی بود که باید آن را چاره کنند اما  رهبری صبورانه و پدرانه شنیدند و نکته برداشتند و با صحه گذاردن بر درستی مطالبات فرمودند: «گله‌گزاری‌ها و شِکوه‌ها و احیانا پیشنهادها باید به ما داده بشود؛ کار ما نیست، کار مسئولین دولتی است، امّا درعین‌حال ما سفارش می‌کنیم، تأکید می‌کنیم و از مسئولین می‌خواهیم که اینها را ان‌شاءالله دنبال کنند؛ امیدواریم که این اتّفاق بیفتد.» گفت و شنودها که تمام شد، پدر روی سخنش را به سمت غرب برگرداند و یک بار دیگر استقامت بر جمله‌ی « در مسئله‌ی زن، ما از غرب طلبکاریم» را به رخ همگان کشید و با تهاجم به تمدن غرب تناقضات عملی آنها را در رفتار با زن که برخاسته از بی‌منطقی‌شان است، به چالش کشید؛ که چرا «زن می‌تواند حتّی با پوشش نیمه‌عریان در جلسات رسمی شرکت کند امّا مرد بایستی با لباس کامل، کراوات هم بزند یا پاپیون هم بزند و شرکت کند؟» 

🔹نکته‌ی قابل تأمل دیگر در بیانات ایشان که شاید کمتر مورد توجه قرار گرفت اشاره به دو رویکرد غالب موجود در دنیا در رابطه با هویت زنانه و تمام مسائل مربوط به زن بود؛ رویکرد غرب و رویکرد اسلام. به عبارت دقیق‌تر دیگری غالبی که دنیا حتی در کشورهای غیرغربی در حال ترویج آن است، زن غربی است تا زن شرقی. این تقسیم‌بندی نشان می‌دهد در عصر کنونی که تقابل بیشتر بین تمدن غرب و انقلاب اسلامی است اگر دقت لازم را در جهت گفتمان‌سازی نداشته باشیم و به تصور اینکه غالب جامعه‌ی زنان، زن شرقی هستند، با راهبردی غلط زنان جامعه را به دامان زن غربی هل خواهیم داد. چراکه زن صرفا خانه‌دار را با این انگاره که او نسبتی با الگوی سوم زن ندارد و اسیر مردسالاری سنتی است به فضای دیالکتیکی تضادآلود غربی خواهیم کشاند.

🔸کنش‌ها و واکنش‌هایی که پس از این دیدار بین فعالین این حوزه به وجود آمد مؤید این مطلب است. چراکه آنچه بیشتر و پس از بیانات رهبری در جامعه بازتاب داشت این جملات بود: «در مدیریّت‌های گوناگون، مشاغل گوناگون اجتماعی و دولتی، حضور زنان هیچ محدودیّتی ندارد.» «وظیفه‌ی زن مطلقاً این نیست که در خانه کار کند. غذا پختن، رخت شستن، تر و تمیز کردن وظیفه‌ی زن نیست.» حرف‌های درستی که اگر در کانتکس خودش و در کنار دیگر بیانات مطرح شده دیده نشود و مثل همیشه گزینشی و جهت‌دار با آنها برخورد شود می‌تواند کارکرد خود را از دست داده و به ضد خود بدل شود. حاشیه‌ی دیگری که بعد از این جلسه رقم خورد بحث بر سر تکراری بودن بیانات رهبری در رابطه با موضوع زن بود. شاید بتوان بخشی از این نقد را در رابطه با تکرار این مفاهیم و مواضع پذیرفت. بخشی که ناظر به مردم و نخبگانی است که در رابطه با بیانات ولی جامعه به قدری اهمال کارند که امام جامعه را به وادی تذکرات مدام کشانده‌اند. کسانی‌که سال‌ها وزیر و وکیل و مسوول در جمهوری اسلامی بوده‌اند اما با انفعال در مقابل گفتمان رقیب و فاصله گرفتن از ادبیات وحی نقطه قوت اسلام را که «مسئله‌ی زن» است به نقطه ضعف بدل کرده‌اند. 

🔹اما آیا تکرار همیشه نشان از عقب‌ماندگی مطلق دارد؟ یقینا چنین انگاره‌ای از سخنان دیروز به صواب نزدیک نیست. چراکه در خود قرآن نیز بارها شاهد تکراریم «فبای آلاء ربکما تکذبان» و نمازی که روزانه 5 بار تکرار می‌کنیم که این تکرار برای رشد است و تثبیت. حتی رهبر انقلاب قبل‌تر در پاسخ به این انتقاد که «حرف‌های رهبری تکراری است» فرموده بودند: «این تکرار نیست، این استقامت است، این سخنِ حق را در دل نگه داشتن و حفظ کردن و پای آن ایستادن است.» منطقی که از دل «فاستقم کما امرت و من تاب معک» برآمده است. استقامتی که پیامبر (ص) در موردش فرموده: «شیبتنی سوره‌ی هود لمکان فاستقم کما امرت و من تاب معک» و رهبر انقلاب اینگونه تفسیرش کرده است: «پیغمبر فقط مأمور نیست که خودش ایستادگی کند؛ باید خیل عظیم مؤمنان را هم در همین راه به ایستادگی وادار کند….مؤمنین را در بین دو جاذبه‌ی قوی - جاذبه‌ی فشار دشمن و جاذبه‌ی فشار درونی دل هوسران - و این دو مغناطیس، در خط مستقیم نگه داشتن و هدایت کردن، به گمان زیاد، این، آن کاری است که پیغمبر را پیر کرد.»

منتشر شده در پایگاه تحلیلی تخصصی عصر زنان

توییت‌های نفتالی اینفلوئنسر اسرائیلی سبب شد تا به سراغ آیه‌ی ۱۳۶ سوره‌ی نساء بروم. خداوند در این آیه می‌فرماید: «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا آمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ الْكِتابِ الَّذِي نَزَّلَ عَلى‏ رَسُولِهِ …» به عبارتی خداوند در اين آيه شريفه به مومنان دستور داده تا با وجود ایمانی که دارند براى بار دوم ايمان بياورند. علامه طباطبایی ایمان دوم را ایمان عمیق به تک تک جزئیات و مواردی می‌داند که در ادامه‌ی آیه آورده شده است. یعنی اگر به خداوند ایمان دارید لازمه‌‎ی آن این است که به پیامبرش هم باور داشته باشید و همچنین ایمان به کتابی که نازل کرده؛ کتابی که به وسیله‌ی آن «در بين مردم در آنچه اختلاف مى‏كنند حكم كنند و نيز در آن كتاب مبدأ و معاد و اصول شرايع و احكام را براى خلق بيان كند.» از نظر علامه اگر به تك تك اين جزئيات و تفاصيل ايمان نياوريد به ضلالتى بعيد گمراه شده‏ايد، براى اينكه «اين جزئيات معارفى هستند كه به يكديگر مرتبط و وابسته‏‌اند و هر يك مستلزم بقيه است.»

قابل تأمل‌تر ادامه‌ی تفسیر این آیه است که ایشان می‌فرماید: « ايمان به يكى از آن حقايق و معارف تمام نمى‏‌شود مگر با ايمان به همه آن معارف، بدون اينكه يكى از آنها استثناء شده و در نتيجه به بعضى از آنها ايمان بياورند و به بعضى ديگر كفر بورزند كه اگر چنين كنند در حقيقت به همه كفر ورزيده‌‏اند، چيزى كه هست اگر علنى باشد، كافر و اگر باطنى باشد، منافق خواهند بود. يكى از مصاديق نفاق اين است كه مؤمنى كه اظهار ايمان مى‌‏كند روش و مسيرى را پيش بگيرد كه در آخر منتهى شود به رد بعضى از آن معارف و احكام، مثلا از مجتمع مؤمنين‏ كنار بكشد و به طرف مجتمع كفار نزديك گردد و آنها را دوست خود بگيرد و خرده‏‌گيری‌هايى كه آنان به دين و اهل ايمان دارند تصديق كند و يا اعتراض و استهزايى كه آنان نسبت به حق و اهل حق دارند بپذيرد و به همين جهت بوده كه خداى تعالى بعد از اين آيه متعرض حال منافقين شده و آنان را به عذاب اليم تهديد كرده است.»

هنگام نوشتن این مطالب صدها مصداق امروزی جلوی چشمم رژه رفتند که برای هر کدام می‌توان یک منبر جداگانه رفت؛ از عرفان‌های کاذب بدون مبنا و اصول تا شکرگزاری‌ها و جریان‌های مثبت‌اندیشی و موج‌های زرد توسعه‌فردی‌های امروزی، حجتیه‌ای‌ها تا برائتی‌هایی که فقط زبانشان به لعن علنی مقدسات مذاهب دیگر می‌چرخد تا جریانات مخالفت با حجاب و برخی عدالت‌خواهی‌های سانتی‌مانتال که هیچ کدام راه به سعادت و عاقبت‌بخیری نمی‌برند و در یک نگاه کلان تمامشان جریانات معارض با جریان اسلام ناب است که مصداق امروزی آن انقلاب اسلامی است. از همین آیات می‌خواهم کمک بگیرم و بگویم علت تمام ریزش‌ها و بدبینی‌ها و فاصله گرفتن‌ها از انقلاب و ولایت در موج فتنه‌ها دقیقا همین عدم تبدیل ایمان اجمالی به ایمان تفصیلی و عمیق است. انقلابی که خداوند بارها و بارها برای اثبات حقانیت آن معجزه‌ها و آیات بیّن رو کرده است البته برای افرادی که هنوز چشم دلشان نابینا نشده است. پس ای انقلابی‌ها منقلب شوید.

کافی است عبارت «بانوی اول» را سرچ کنید تا متوجه شوید که این عبارت لقبی است که به صورت عرف در جوامع بین‌المللی به همسران روسای جمهور کشورها داده می‌شود. زنانی که به علت انتسابشان به بالاترین مقام اجرایی آن کشور بانوی اول لقب گرفته‌اند. اما ماجرای انتساب این لقب به خانم علم‌الهدی به زمانی برمی‌گردد که ایشان در ابتکاری نوین به برگزاری اولین کنگره‌ی بین‌المللی بانوان تاثیرگذار اقدام کردند که از نظر تا عمل عاملیتی زنانه داشت. درست در خلال برگزاری این نشست بود که جامعه‌ی جهانی برای اولین بار با حضور فعالانه و مستقل همسر رییس جمهور کشورمان در صحنه‌ی بین‌المللی مواجهه شد؛ آن هم درست در زمانی که غائله‌ی جهانی علیه جمهوری اسلامی در موضوع زن برپا شده بود. از همین رهگذر و بر طبق عرف حاکم بر چنین اجلاس‌های بین‌المللی و پیشینه‌ی ذهنی این مهمانان نسبت به این عنوان، چنین لقبی به خانم علم الهدی توسط همان مهمانان داده شد.

این اولین بار؛ دومینی هم داشت که در سفر به ونزوئلا رقم خورد. این بار خبرگزاری ونزوئلا بود که دیدار ایشان را با همسر مادورو پوشش می‌داد و باز هم بر طبق عرف جهانی به خانم علم‌الهدی لقب «بانوی اول» را داد. اما بار سوم و در جشنواره‌ی بین‌المللی خورشید که ایشان یک بار دیگر تلاش کرد تا خود را از این لقب مبری و این لقب را متوجه همسر رهبر انقلاب کند، برای چندمین بار هدف تیرهای سهمگین نقد رسانه‌ها قرار گرفت. تنها نقدی که می‌تواند متوجه ایشان باشد و نقد عده‌ای هم ناظر به همین مسئله است، بیگانه بودن این لقب در ساختار اسلامی انقلاب است. چراکه هدف انقلاب اسلامی خروج از ساختارهای غرب‌ساخته‌ای بود که زن را مبتنی بر الهیات مسیحیت و تورات تحریف شده تابعی از وجود مرد و طفیلی او دانسته است. مبنایی که بر اساس آن این لقب در عالم سیاست شکل گرفته است که حتی زنانشان را با نام همسرانشان می‌شناسند.

اما چرا باید چنین خطایی که معلول انتساب آن توسط رسانه‌ها و مهمانان خارجی است چنین بزرگنمایی شده به گونه‌ای که شخصیت علمی، انقلابی و اثرگذار یک زن مسلمان ایرانی و دستاوردهای اخیر و غیرقابل انکار ایشان در میدان دیپلماسی اینگونه پایمال شود؟ کسی که پیرو سوابق درخشان علمی و فهم درست انقلابی‌ش در کارزار جهانی که علیه جمهوری اسلامی در فضای بین‌المللی آن هم درست در موضوع زن شکل گرفته است دوشادوش همسر حضور یافته و تلاش می‌کند تا از زن مسلمان انقلابی و ایرانی اعاده‌ی حیثیت کند. خطای خانم علم‌الهدی تنها در منتسب کردن این لقب به همسر رهبر انقلاب بود. خطایی نه از سر غربزدگی که بیشتر در جهت تواضع ایشان در توجه دادن به شخصیتی بود که سال‌هاست در بطن میدان انقلاب حضور دارد. خوب است بدانیم شخصیتی که امروز اینگونه بی‌رحمانه مورد انتقاد و حتی تخریب قرار گرفته است زمانی‌که از او خواسته شد تا در کنگره‌ی زنان تأثیرگذار که با ابتکار او برپا شده بود، طبق عرف موجود به عنوان رییس جلسه در هد مجلس قرار گیرد، متواضعانه به این پیشنهاد دست رد زد تا مبادا مورد توجه بیش از حد قرار گیرد.

همین خطا بهانه به دست آنهایی داد که توان دیدن چهره‌ی غیر مشوه از زن مسلمان ایرانی را آن هم در مجامع بین‌المللی ندارند. کسانی‌که سال‌ها تلاش کردند تا جمهوری اسلامی را متهم ردیف اول در موضوع زن جلوه دهند. کسانی‌که در طول چهل سال همواره کوشیدند تا از نمد آزادی زن برای سبد رأی‌شان کلاه ببافند و با ابژه کردن زن، او را اسیر گفتمان سرمایه‌داری کنند. زنی که اگر آزاد شود زندگی می‌بخشد. در نقدهایتان منصف‌تر باشید، او یک زن است.

«حق انتخاب از زنان سلب شده»، «بارداری ناخواسته، یک آسیب دو سویه» این عبارات میان تیترهای یادداشتی است که چند روز پیش در سایت شرق دیلی منتشر شده است. یادداشت در تعریض به قانون جوانی جمعیت و جرم انگاری سقط جنین نوشته شده و نویسنده معترض است که چرا باید کسانی که ناخواسته باردار شده‌اند و یا شرایط کاری و مالی مناسبی ندارند امکان سقط ایمن از آنها سلب شود و مادری که خودخواسته به بارداریش خاتمه می‌دهد مجرم شناخته شود. مهمترین ایرادی که می‌توان بر مبنای آن، یادداشت مذکور را زیر تیغ نقد برد، مبانی فکری نویسنده است که برونداد آن چنین اعتراضی شده است.

ویلیام گاردنر در بخشی از کتاب خود می‌نویسد: «خصمانه‌ترین صداهایی که خواستار سقط جنین خودخواسته هستند، به جنبش‌ فمنیست‌های رادیکال مدرن متعلق است.» آری، فمنیست‌های رادیکال! همان کسانی که معتقدند زنان در مورد داشتن یا نداشتن فرزند حق انتخاب دارند و باید اختیار و قدرت کنترل زاد و ولد خود را به صورت فردی داشته باشند. رد اندیشه‌ای که امروز با جوهر قلم روزنامه‌نگار شرق دیلی در قالب کلمات ظهور یافته را می‌توان در کتاب «تاریخ دو قرن فمنیسم» در وصف فمنیست‌های رادیکال نیز پی گرفت: «فمنیست‌های رادیکال بر آنند که زنان حق پایان دادن به بارداری خود یا سقط جنین را دارند و این امری شخصی است و مربوط به خود زن است و نه دولت.»

با عمیق‌تر کردن نشتر نقد بر پیکره‌ی این یادداشت به اومانیسم و انسان‌محوری در برابر خدامحوری خواهیم رسید. چرا که در مکتب اومانسیم است که انسان مالک همه چیز حتی حق حیات دیگران است. در حالی‌که در مکتب اسلام حق حیات انسان در اختیار خداوند است؛ چرا که بر مبنای این کلام وحی «انا لله و انا الیه راجعون» مالک تمام انسان‌ها خداوند است و تنها اوست که حق تعیین تکلیف نسبت به حیات و ممات آنها را داراست. این ادبیات کادو پیچ شده متعلق به افکار تاریخ مصرف‌گذشته‌ی فمنیست‌های خداناباور غربی است که زمانی با همین ادبیات مدرن سقط جنین را قانونی و یک نسل‌کشی مدرن را در غرب رقم زدند. ویلیام گاردنر در وصف این شگرد فمنیست‌ها مطلبی دارد با عنوان «زبان سقط جنین» که می‌گوید: «هر جریان سیاسی می‌کوشد اهداف خود را تحت لوای شعارها و الفاظ گمراه‌کننده و واژه‌های زیبا پنهان کند……برخی از این اهداف در شعارهایی همچون «آزادی یعنی انتخاب»، «کودک ناخواسته، نه» و «زن، حق کنترل بر بدن خود را دارد» نهفته است.» چنین تفکری است که در قالب بازی با کلمات برای جنین‌کشی عبارت «سقط خودخواسته»، برای خودکشی «مرگ خودخواسته» و به ازای دیگر کشی عبارت «قتل دلسوزانه یا اتانازی» را وضع می‌کند.

مدعای دیگر نویسنده که در یادداشت خود مطرح کرده، نجات جان مادرانی است که به سقط‌های زیرزمینی روی می‌آورند و این امر سلامت و حتی جان مادر را به مخاطره خواهد انداخت، در حالی‌که قانونی بودن سقط می‌تواند جلوی این فاجعه را بگیرد. ادعایی سست و دقیقا شبیه به ادعایی که زمانی برای قانونی کردن سقط جنین در آمریکا مطرح شد اما نه تنها سبب کاهش مرگ و میر مادران نشد که آن را افزایش داد. اگر بخواهیم با تیغ نقد لایه‌های پنهان‌تر این اعتراض را بشکافیم به عقبه‌های ظلمانی‌تری از این تفکر و تبعات ظالمانه‌تری که تاریخ غرب گویای آن است خواهیم رسید، اما این مقال را بیش از این گنجایش نیست.

جایگزینی روانشناسی به جای اخلاق در کتب خودیاری

این روزها وقتی رو به روی ویترین برخی کتابفروشی‌ها می‌ایستم یا از کنار یک کتابفروشی سیار که گوشه یک مکان عمومی بساط کرده است عبور می‌کنم، عمده کتاب‌هایی که خودنمایی می‌کنند کتاب‌هایی با عناوینی جذاب هستند که همه‌شان قرار است آدم‌ها را موفق، پول‌دار و خوشبخت کنند. برخی از این کتاب‌ها روایت زندگی مردان پیر و ثروتمندی است که از مسیر پول‌دار شدنشان می‌گویند و تلاش دارند بگویند «سنگفرش هر خیابان از طلاست» یا با ارائه آموزه‌ها و دستورالعمل‌های یک مرد پول‌دار که به موفقیت رسیده از فواید پنج صبح بیدار شدن می‌گویند و بر آموزه و ضرب‌المثل قدیمی «سحرخیز باش تا کامروا شوی.» کتاب شرحی نوشته‌اند و به خلق‌الله می‌فروشند. گاهی هم کتاب را یک زن ثروتمند نوشته تا به دختر امروز بگوید تو با تمام نقص‌هایی که‌ داری «خودت باش». تمام این کتاب‌ها را اگر بخواهیم ذیل یک موضوع جای دهیم، آن موضوع، «روانشناسی زرد» و «خودیاری» است. نشر، گسترش و اقبال به چنین کتاب‌هایی از ظهور انسان روان‌شناختی در عصر حاضر خبر می‌دهد که موج آن از غرب به کشور ما هم رسیده است؛ موجی که به تعبیر ویلیام گاردنر نویسنده کتاب «جنگ علیه خانواده»، معلول ظهور نسبیت‌گرایی اخلاقی به‌صورت نظام اعتقادی است.

او می‌گوید: وقتی چنین نسبیت‌گرایی اخلاقی در قالب یک نظام اعتقادی در جامعه غربی ظهور یافت، روان‌شناسی جایگزین اصول اخلاقی شد که این گسست اخلاقی دارای دو پیامد قطعی بود. از یک سو کنار گذاشتن اصول اخلاقی در ازای روان‌شناسی، نیاز انسان را به معنویت پایان نداد، بلکه این نیاز به شدت افزایش یافت و از سوی دیگر، این نیاز سبب ظهور مدعیانی به نام درمانگران با نرخ‌های بسیار بالا شد تا مجموعه‌ای حیرت‌آور از درمان‌های گوناگون از روان‌درمانی تا تصوف شرقی را به فروش برسانند. ظهور چنین شرایطی که معلول زندگی در جهان شبکه‌ای و سرمایه‌زده امروزی است در کنار اشاعه مبانی اندیشه‌ای جنبش فمینیسم، بیشتر از دیگران زنان و دختران را تحت تأثیر قرار داده است. خلأ معنوی که جهان مدرن با آن روبه‌رو است و بیشتر از بقیه جنس زن را تحت تأثیر قرار داده است، سبب شده تا سرمایه‌داران از این نیاز به سود خود بهره جسته و زن را که به گفته شهید مطهری معنوی‌تر و مذهبی‌تر است، بازیچه امیال سرمایه‌سالارانه خود کنند. در چنین بازار مکاره‌ای است که مفهوم دینی کمال با مفهوم دنیایی موفقیت جایگزین شده و تب خرید کتب انگیزشی به‌عنوان یک پاسخ انحرافی به یک نیاز فطری بالا گرفته است.

دختران جوان و نوجوانی که بهترین سال‌های عمرشان را می‌توانند صرف تکمیل و تعالی مکارم اخلاقی کنند، آن را پای حرف‌های تقلبی مشتی افراد سرمایه‌دار هزینه می‌کنند که بدون در نظر گرفتن تفاوت‌های فردی برای همه یک نسخه کلی می‌پیچند. البته با دست‌فرمان برخی از این کتاب‌ها ممکن است فرد در خوشبینانه‌ترین حالت به صلح با خود و نقص‌هایشان برسد که پذیرش خود اگر پله تعالی انسان نشود و تبدیل به مجالی برای کنار آمدن با ضعف‌ها و نقص‌های اخلاقی گردد، ره به ترکستان است. دخترانی که نقش‌شان به فرموده رهبر انقلاب «حساس‌ترین، ظریف‌ترین، ماندگارترین و مؤثرترین نقش‌ها در حرکت تاریخ انسان و در سیر بشریت به سوی کمال است….و گناه بزرگ تمدن مادی، تضعیف و گاهی به فراموشی سپردن این نقش است.»

فارغ از آسیب معنوی، پیش فرض غالب و البته غلط این کتاب‌ها که «فقط خود تو مسئول مشکلات خودت هستی!» فرد را به این نتیجه می‌رساند که نه جامعه نقشی در مشکلات او دارد و نه او مسئولیتی در قبال مشکلات جامعه دارد. وقتی چنین تفکری مبتنی بر فرهنگ فردگرای غربی در ذهن زنان و دختران جوان جامعه ایرانی شکل بگیرد که افق آرمانی‌اش تمدن‌سازی اسلامی است، می‌تواند نیمی از جمعیت فعال و تأثیرگذار را به انفعال در برابر اصلاح ساختارهای فرهنگی جامعه بکشاند. نیمی که به تعبیر رهبر انقلاب «تأثیر این نیم وقتی بخواهند در سرنوشت دخالت کنند، بیش از تأثیر نیمی از کل جمعیت در سرنوشت است.» معنای این جمله را با این فرمایش امام خمینی(ره) که «بانوان، رهبر نهضت ما هستند، ما دنباله آنها هستیم….صلاح و فساد یک جامعه از صلاح و فساد زنان در آن جامعه سرچشمه می‌گیرد» بهتر می‌توان درک کرد. بنابراین در یک جمله می‌توان گفت ترویج این کتاب‌ها در خدمت تداوم حیات نظام طبقاتی سرمایه‌داری است که بیشترین ظلم را در حق انسانیت و پس از آن در حق زنان روا داشته است.

منتشر شده در روزنامه ایران