اندر خم یک کوچه

سربازان آمریکایی ناو هواپیمابر «آبراهام لینکلن» خسته از جنگ با ایران برای تجدید قوا قدم بر خاک پاتایا گذارند. شهری که هویتش با روسپی‌گری و فساد جنسی گره خورده است. هویتی که وامدار! حضور سربازان آمریکایی در جنگ ویتنام است. یورو نیوز در گزارشی به این تفریح جنسی پرداخته و نوشته : «الیزابت بکر، نویسنده کتابی درباره گردشگری جنسی نوشته است که سربازان آمریکایی در دوران جنگ ویتنام به سوی پاتایا، که در آن زمان روستایی آرام و محل ماهیگیری بود، سرازیر شدند و این منطقه به یک تفریحگاه ساحلی پرهیاهو و جنسی تبدیل شد.» البته این تنها پاتایا نبوده که قربانی شهوترانی نظامیان آمریکایی بوده بل‌که هرجا جنگی بوده و پای آمریکا در میان، زنان آن شهر تبدیل به تأمین‌کنندگان نیاز جنسی سربازان آمریکایی شده‌اند.

 به عنوان مثال زمانی‌که دندان استعماری آمریکا بر گوشت مجمع‌الجزایر فلیپین گیر کرد، باید برای سربازانشان انگیزه‌ای بیرونی خلق می‌کردند تا آنها را برای حضور در فیلیپین ترغیب کنند. فلذا اقدام به انتشار تصاویری از زنان جوان فلیپینی کردند و با تیترهایی مانند «باز هم زن فلیپینی! مثل همیشه تماما زیبا» و «ونوس‌های سیاه‌پوست» زنان این کشور را مانند طعمه‌هایی جنسی برای یانکی‌های آمریکایی بازنمایی کردند و تا جایی پیش رفتند که برای تأمین نیازهای جنسی سربازانشان روسپی‌گری را در فیلیپین قانونی کردند. حتی پای را فراتر گذارده و شروع به جمع‌آوری زنان بی سرپرست از سراسر دنیا مانند سنگاپور، هنگ کنگ، کلکته و …کرده و آنها را وارد بازار روسپی‌گری کردند. به گفته‌ی یک سیاستمدار آمریکایی فقط در یک کشتی 300 فاحشه را وارد فیلپین کردند. مارگارت دی آلیس، یکی از فعالان جنبش ضد مشروبات الکلی بیان می‌کند: «آمریکایی‌ها صدها زن را دسته‌دسته به فلاکت و هرزگی کشاندند.»

البته که حضور نظامی آمریکا و ایجاد فاحشه‌خانه و تعرض به زنان همیشه لازم و ملزوم یکدیگر بوده چراکه پیشران جبهه‌ی باطل همیشه‌ی تاریخ شهوت و نیروی جنسی بوده است تا سربازانش بتوانند با عاملی بیرون در مسیر باطل تاب‌آوری داشته و بیشتر خشونت بیافرینند. نیم‌نگاهی به سرنوشت زنان ژاپن، افغانستان و….شاهدی بر این مدعا است. حتی صابون این جنایت به تن زنان ایرانی در دوره‌ی پهلوی دوم نیز خورده است. زمانی‌که با جنگ جهانی دوم در ابتدای دوره حکومت محمدرضا پهلوی، پای نظامیان آمریکایی به خاک ایران باز شد، اولین قدم بعد از این حضور فراهم آوردن فضایی برای ارضای این نیاز سربازان بود. از همین رو باشگاهی در خیابان امیرآباد که به درجه‌داران و افسران اختصاص داشت تبدیل به مرکز فحشا شد. آمریکایی‌ها چونان گرگی در پی طعمه به مرکز شهر می‌رفتند و دختران ایرانی را جمع‌آوری و برای استفاده جنسی به باشگاه می‌بردند.

امروز هم اگر ایرانمان تسلیم زیاده‌خواهی‌های یانکی‌های شهوت‌پرست شده بود و مردان امن نظامی پای لنگ این ناو را از آبهای خلیج فارس نبریده بودند یقینا به جای خاک پاتایا، خاک جزایر ایرانی می‌بایست میزبان نره غول‌های وحشی آمریکایی می‌بود و به آنها خدمات جنسی می‌داد. فلذا خون‌هایی که در پای لانچرها ریخته می‌شود فقط ضامن بقای ایران نیست بل‌که محافظ پاک ماندن نسل‌های ما است.

عده‌ای پیوند ایران و لبنان را منحصر در جبهه‌ی مقاومت و شکل‌گیری حزب‌الله بعد از انقلاب اسلامی می‌دانند، در حالی‌که این پیوند عمیق‌تر، وثیق‌تر و ریشه‌دارتر از این ۴۷ سال است. امروز اگر نعمت ولایت فقیه بر این آب و خاک سایه انداخته و قدرت و عظمت و اقتدار را برای ایران به ارمغان آورده ریشه در پیشینه‌ای تاریخی دارد که از قضا ثمره‌ی زحمات عالمانی گرانقدر از جبل عامل لبنان است. محقق کرکی یکی از این عالمان شیعه است که در عهد صفوی به ایران آمد و بنیان‌گذار حوزه علمیه اصفهان و قزوین و پرورش شاگردانی برجسته در فقه شد که همین مجاهدت ایران را بار دیگر به مرکز فقه شیعه مبدل کرد.

در زمان صفویه که تشیع به عنوان مذهب رسمی ایرانیان درآمد با حضور علمای جبل عامل در ایران نظریه‌ی ولایت فقیه به عرصه‌ی عمل نزدیک شد. اوایل قرن دهم محقق کرکی توانست با تسلط معنوی بر شاه اسماعیل زمینه‌ اثرگذاری فقه سیاسی شیعه بر پادشاهان صفوی را فراهم آورد و رنگ و بوی مناسبات ایلی را کاهش دهد. محقق کرکی به عنوان یکی از اولین فقهای شیعه همکاری با شاه طهماسب را پذیرفت و با توجه به اهمیت ولایت فقیه در عرصه‌ی حکومت‌داری با تسلط معنوی و فقهی خود بر شاه صفوی سبب شد تا شاه طهماسب با استناد به روایت امام صادق علیه السلام در خصوص رجوع به راویان حدیث، مخالف محقق کرکی را ملعون شمارد. حتی شاه طهماسب خطاب به محقق کرکی گفته اسـت: «تـو شـایسته‌تر از من به سلطنتی؛ زیرا تو نایب امام علیه السلام هستی و من از کارگزارانت هستم و به اوامر و نـواهی تـو عـمل می‌کنم.»

محقق کرکی توسط شاه طهماسب ملقب به خاتم المجتهدین شد و در نهایت منصب شیخ‌الاسلامی از جانب شاه به ایشان داده شد. اهمیت این منصب از آنجایی بود که مدیریت امور دین جامعه به فقیه شیعه واگذار می‌شد و سایر دانشمندان و فقهای شیعه ذیل ولایت او قرار می‌گرفتند. همچنین محقق کرکی اختیارات گسترده‌ای در عزل و نصب متصدیان امور شرعی و نظامیان بر عهده داشت. نفوذ علمای جبل عامل مانند محقق کرکی و شیخ بهایی در دربار سبب اقتدار و بالندگی فرهنگ دینی و ایرانی در زمان صفویه شد تا جایی‌که این تاثیرات عمیق در عرصه‌ی حیات سیاسی و اجتماعی کنونی نیز محسوس است.

شهید مطهری در رابطه با نقش فقهای جبل عامل بر خط و مشی ایران صفوی می‌نویسد: «فقهای جبل عامل نقش مهمی در خط مشی ایران صفویه داشته اند. چنان که می‌دانیم صفویه درویش بودند. راهی که ابتدا آنها بر اساس سنت خاص درویشی خود طی می‌کردند اگر با روش فقهی عمیق فقهای جبل عامل تعدیل نمی‌شد و اگر به وسیله فقها، حوزه فقهی عمیقی در ایران پایه گذاری نمی‌شد به چیزی منتهی می‌شد نظیر آنچه در علوی‌های ترکیه و یا شام هست. این جهت تأثیر زیادی در اینکه اولا روش عمومی دولت و ملت ایرانی از آن گونه انحرافات مصون باشد و ثانیاً عرفان و تصوف شیعی نیز راه معتدل تری طی کند. از این رو فقهای جبل عامل از قبیل «محقق کرکی» و «شیخ بهایی» و دیگران با تأسیس حوزه فقهی اصفهان حق بزرگی به گردن مردم این مرز و بوم دارند.» فلذا امروز اگر ایران مقتدر با حاکمیت ولی فقیه داریم و توانسته‌ایم استبداد چند هزار ساله را بیرون و استعمار چند صد ساله را به زانو درآوریم، بخش زیادی از آن را مرهون زحمات علمای جبل عامل لبنان هستیم. رابطه ایران با لبنان فراتر و عمیق‌تر از آن چیزی است که امروز فقط با حزب‌الله می‌شناسیم. حتی می‌خواهم پا را فراتر نهم و مدعی شوم چه بسا آنهایی که امروز جایگاه ولایت فقیه برایشان فاقد اهمیت است نسبت به لبنان نیز بی‌تفاوتند. لبنان حق بزرگی بر گردن ما دارد از دیروز تا به امروز.

در زیارت اربعین مسیری ترسیم شده که حرکت در این مسیر در نهایت منجر به امام‌کشی و سپس مباح شمرده شدن حریم امام می‌شود. ترسیم این مسیر به فرازی می‌رسد تکان‌دهنده و بسیااار قابل تأمل «وَأَطَاعَ مِنْ عِبادِكَ أَهْلَ الشِّقاقِ وَالنِّفاقِ، وَحَمَلَةَ الْأَوْزارِ، الْمُسْتَوْجِبِينَ النَّارَ» می‌گوید از میان بندگان تو، عده‌ای از اهل شکاف‌افکنی و نفاق اطاعت کردند و افتادند دنبال راه منافقان تفرقه‌انداز کسانی‌که به واسطه‌ی بار گناهان سنگینشان سزاوار آتش جهنم بودند. 

به عبارتی وقتی بندگان خداوند با اهل نفاق، وفاق کنند در نهایت ریختن خون امام جامعه مباح و هتک حریمش جایز می‌شود. امروز که از یک سو قبح مذاکره با شیطان در نظر برخی عباد و بندگان شکسته شده، امیدها به امضای شیطان بسته شده و از سوی دیگر آمر به معروف توبیخ و آمر به منکر تجلیل می‌شود. حریم حرم‌ها مباح و عبور از خط قرمزها عادی جلوه داده می‌شود، خوب است که بنشینیم و خودمان را با این فرازها بسنجیم که آیا ما هم در زمره‌ی این عبادیم؟!

مرور بیانات امام شهید مربوط به سال ۹۱ خالی از لطف نیست. ببینیم این مرد روشنفکر به معنای واقعی ۱۴ سال پیش چه افق نگاهی داشت. به تک تک این اهداف رسیدند و تحقق همین اهداف نهایتا منجر به هزینه‌های سنگینی شد که در این مسیر دادیم از شهادت حاج قاسم تا امام شهید و دیگر فرماندهان مقاومت و مردم مظلوم ایران:

هدف، چند چیز است: یکی این‌که اینها می‌خواهند آن چیزی را که تا امروز وسیله‌ی وحدت ملت ایران بوده است، به وسیله‌ی اختلاف ملت ایران تبدیل کنند. تا به حال آحاد ملت ایران به خاطر این‌که می‌دانستند دولت امریکا دشمن آنهاست، در مقابل دشمنی امریکا، اگر یک وقت اختلافات جزئی هم داشتند، کنار می‌گذاشتند و متّحد می‌شدند. مقابله‌ی با امریکا، یکی از وسایل وحدت این ملت بوده است. اینها می‌خواهند با این جنجالها، همین وسیله‌ی وحدت را، به وسیله‌ی اختلاف تبدیل کنند. این علیه آن، آن علیه این. این بگوید مذاکره، آن بگوید مذاکره چه فایده‌ای دارد؛ آن یکی بگوید چه ضرری دارد؟ یک عدّه از این طرف بحث کنند، یک عدّه از آن طرف بحث کنند! و اینها هم این وحدت عظیم ملی را که ملت ایران در مقابله‌ی با حضور دشمن دارد، به اختلاف ملت ایران تبدیل کنند.

هدف دوم این است که می‌خواهند با تکرار این قضیه - مذاکره و رابطه با امریکا - قضیه‌ای را که در چشم ملت ایران، به دلایلی منطقی، یکی از زشت‌ترین چیزهاست، قبحش را از بین ببرند. تا حدّی که در نماز جمعه می‌شود حرف زد، خواهم گفت که دلایل منطقی آن چیست. می‌خواهند قبح این را از بین ببرند؛ مثل کاری که سرِ قضیه‌ی اسرائیل با اعراب کردند.

یک روز بود که دولتهای عرب، صحبت کردن با اسرائیل، رابطه‌ی با اسرائیل و حتّی آوردن اسم اسرائیل را یکی از کارهای بسیار زشت می‌دانستند. اینها با مطرح کردن و پیش کشیدن این قضیه، آنها را یکی یکی از صفوف ملت عرب خارج کردند و بار را به گردن او انداختند. بتدریج کاری کردند که قبح این قضیه ریخت؛ حتّی دولتهایی که در مرزهای اسرائیل نیستند و هیچ خطر و ضرری هم از اسرائیل نمی‌بینند، در خانه‌ی خودشان نشسته‌اند و صحبت از مذاکره با اسرائیل می‌کنند! واقعاً چه لزومی دارد؟ اما می‌کنند؛ چون قبحش ریخته است.

هدف سوم این است که اصل مذاکره با ایران، برای امریکا به عنوان ابرقدرت، بسیار مهم است…..حال ابرقدرتی با این همه ادّعا، با این همه باد و بروت جهانی و سیاسی، یک جا هست که برایش ارزش و اعتبار و احترامی قائل نمی‌شوند؛ آن یک جا کجاست؟ جمهوری اسلامی ایران. جمهوری اسلامی و ملت ایران، هیبت‌شکن ابرقدرت امریکا در دنیا شدند…..برای امریکا مهم است که ایران اسلامی که از روز اوّل به دلایل روشنی در مقابل امریکا ایستاد و تسلیم امریکا نشد و گفت که با امریکا مذاکره نمی‌کنم، حالا بگوید که بسیار خوب، چَشم، ما هم مذاکره می‌کنیم! می‌گویند بفرما، ابرقدرتی کامل شد! این منطقه‌ای هم که زیر بار نمی‌رفت، زیر بار آمد؛ این‌جا هم عتبه را بوسیدند! بنابراین، صِرف مذاکره برایشان خیلی مهّم است.

۹۱/۸/۷

پی‌نوشت: ناظر به هدف دوم، می‌بینیم که شوربختانه اینبار ویروس دفاع از مذاکره با آمریکا به ذهن بخشی از بدنه‌ی انقلابی هم رسوخ کرده از امام جمعه تا نماینده ولایت فقیه در سپاه، تا فلان مداح و منبری و فلان سردار سپاه و تحلیل‌گر سیاسی انقلابی

آقای موسوی مطلق از اصفهان آمده بود و داشت برای جمعیت در تجمع سخنرانی می‌کرد. عادت دارم، وقتی سخنرانی شروع می‌شود، دکمه‌ی ضبط صوت گوشی را فعال می‌کنم تا اگر مطلبی از دستم در رفت و یا سخنران حرفی زد که نیاز دارد در موردش بنویسم یا نقد کنم خاطرم جمع باشد که گوش یدکی دارد استماع و ضبط می‌کند. بخشی از سخنرانی در مورد توجیه آتش‌بس بود، توی دلم گفتم ان‌شاءالله که همین‌طور است. اما جنس بخش دیگری از حرف‌ها از جنس نور بود. سید از ایمان ابوذرسازی گفت که قبل‌تر نداشتیم و شهادت امام خامنه‌ای برایمان آورد. ایمانی از جنس تحول که ملتی را مبعوث کرد و به نوید امام سیدمجتبی به زودی امتی را مبعوث می‌کند. بعدتر از معجزاتی گفت که در آن چهل روز مقاومت به برکت استقامت، میدان‌داری، استغاثه‌ و دعاهای ملت مبعوث رقم خورده است. از حجم بالای بمب‌های عمل‌نکرده‌ای گفت که هر روز با دستان توانمند مردان میدان هنوز در حال خنثی شدن است. بمب‌هایی که عمل نکردنشان فقط معجزه‌ای الهی بوده است. 

از سوخت مایع خطرناک موشکی گفت که کافی است یک قطره‌اش روی بدن بریزد تا مغز استخوان را بسوزاند. همان‌طور که قبل‌تر از جنگ تحمیلی دوم وقتی شلنگ بی‌کیفیتش پاره می‌شود، چهار نفر از دسته‌گل‌های هوافضا هم پودر می‌شوند. طبیعتا یکی از مکان‌هایی که این سوخت به وفور یافت می‌شود، تونل‌های موشکی است. وسط بزن بزن‌های جنگ تحمیلی سوم، وقتی ورودی یکی از تونل‌های موشکی باز می‌شود تا لانچر آماده‌ی پرتاب شود، یک مهمان ناخوانده‌ از طرف دشمن صاف وارد تونل می‌شود و عدل می‌رود وسط دو تا تانکر لبریز از سوخت مایع جا خوش می‌کند اما لطف خفیه‌ی خدای ابابیل، موشک اصحاب پدوفیل را در نطفه خفه می‌کند. خودتان تصور کنید فاجعه‌ی عمل کردن موشک را.

روایت این معجزه که تمام شد، روایت دیگری را سرانداخت از معجزه‌ای دیگر چون چاه زمزم این بار جوشیده از زیر پای مجاهدان خامنه‌ای در دل کوه‌های زادگاه خمینی. جایی‌که دشمن شبانه روز بالغ بر ۵۰۰ تن بمب ریخته که زمینش به ماقبل تاریخ برگشته از بس صاف شده است. حالا در چنین شرایطی مردان موشکی که باید خط را نگه می‌داشتند یک تانکر آب داشتند برای قضای حاجت و بطری‌های آب معدنی برای رفع عطش. وسط موشک انداختن‌های آمریکا، خدا اراده می‌کند تا عدو سبب خیر شود. سربند همین اراده و به وسیله‌ی موشک بدقواره، چشمه‌ای از دل کوه می‌جوشد و آبی به زلالی آب زمزم را گوارای وجود سربازان سیدمجتبی می‌کند تا از آن پس تانکر مملو از آب گورا شود منبع آب خوردنشان و بطری‌های آب معدنی وسیله‌ی قضای حاجتشان و اینگونه آمریکا مشکل آب خوردنشان را حل می‌کند((:

سید می‌گفت تمام این معجزات سربند ایستادگی مردم و تیرهای دعایی بوده که روانه‌ی عالم غیب کرده‌اند و فوج فوج ملائک را فراخوان زمین. حرف‌های آقای موسوی که تمام شد، ضبط صوت را خاموش و نت خط را روشن کردم. دکتر صدر پستی را آپ کرده بود و از افتضاح توافق احتمالی نوشته بود. متن را که خواندم مثل ماست روی زمین ماسیدم. چند دقیقه‌ای حال بلند شدن برای پرچم‌گردانی هم نداشتم. یک دفعه حرف‌های آقای موسوی مثل نوار روی مغزم راه افتاد و اندر آن ظلمت شب آب حیاتم را داد.

به خودم گفتم وقتی به برکت همین پرچم‌گردانی‌ها، خیابان‌گردی‌ها، استغاثه‌ها معادلات و محاسبات دشمن در جنگ برهم خورده، نمی‌شود معادلات در مذاکرات هم بر هم بخورد. محکم‌تر از قبل بلند شدم، پلاکارد را بالاتر گرفتم و با قدرت بیشتر پرچم را تکان دادم. ما ملت مبعوث خدایی داریم که فرموده:« وَ كَانَ حَقّاً عَلَيْنَا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ» خدایی که يارى مومنان را بر خود واجب كرده است. خدایی که خلف وعده نمی‌کند.«ان الله لایخلف المیعاد» به شرطی که یاریش کنیم« ان تنصروا الله ینصرکم»