اندر خم یک کوچه

سال 1401 که همه درگیر فتنه‌ی زن زندگی آزادی بودیم آقای شهیدمان از نظم جدید جهانی برایمان گفت و از ما خواست خودمان را برای این نظم جدید آماده کنیم. قطعا این نظم جدید شامل نظم جدید جنسیتی نیز خواهد بود. دهه‌ها جهان غرب با ایجاد یک نظم کاذب و دروغین جنسیتی با عنوان برابری جنسیتی عالم را قرق کرده و یک بی‌نظمی جنسیتی را رقم زده است. در این بی‌نظمی هیچ یک از دو جنس در جایگاه خود قرار نگرفته و هر کدام از مدار خود خارج شده‌اند. اما بر کسی پوشیده نیست که در بی‌نظمی جنسیتی غربی زن بیش از مرد صدمه دیده و مورد ظلم قرار گرفته است. چراکه در این بی‌نظمی، زن به عنوان تابعی از وجود مرد تعریف شده و با اصالت دادن به مردانگی، همواره این زن بوده که باید خود را شبیه مرد می‌کرده است. همان چیزی که در ادبیات رهبر شهیدمان از آن به مردواره کردن زن یاد می‌شود. از همین رو توقع نمی‌رود از نهادهایی که باید بیش از همه ملتزم به گفتمان رهبر شهیدمان باشند همان دست فرمانی را بروند که غرب رفته است. نظم جدید جنسیتی باید حول گفتمان زوجیت که یک قاعده و اصل قرآنی است شکل بگیرد. در این اصل زن زن می‌ماند و مرد مرد، هم در ساحت خانواده و هم در ساحت اجتماع. 

قرار نیست ما هم مانند رژیمی که با آن در جنگیم دختران را به سربازی و میدان جنگ بفرستیم. نباید اجازه دهیم دست برترمان در میدان نبرد سخت نظامی در میدان نبرد نرم پاتک بخورد. چرا تصور می‌کنیم اگر سلاح به دست زن بدهیم و چهره‌ای نظامی از زن در دنیا برساخت کنیم، تصویر زن بسیجی موتورسوار را وایرال کنیم در موضوع زن توی دهان غرب زده‌ایم؟ آیا به نقش و اثرگذاری زنان در انقلاب و دفاع مقدس شک دارید که می‌خواهید با شوهایی چون جانفدا به زن اثرگذاری بدهید؟ یعنی زن وقتی لباس رزم مردانه بپوشد، موتور تریل سوار شود، کلاه کج روی سرش بگذارد جانفدا می‌شود؟ اگر جانفدایی به پوشیدن لباس چریکی و شلیک گلوله است که خود غرب دست برتر را در این وادی دارد؛ این را من نمی‌گویم آقای شهیدمان می‌گوید: «چند تا زن لباس چریکی به تن کنند بروند با مردها توی مثلا فرض کنید که جنگل‌ها معلوم نیست چه جور زندگی‌ای بکنند، یک چهارتا گلوله‌ای از تفنگشان خارج کنند، از اینها ما داشتیم توی دنیا، اما همه می‌دانند که اینها تأثیری ندارد. هر یک زنی به اندازه‌ی یک آدم معمولی، یک مرد معمولی توانسته فرضا یک گلوله‌ای را، یک فشنگی را، از تفنگش پرتاب کند یک نفر را بکشد یا نکشد اینکه در دنیا بوده این است، در کشور ما این نبود، در کشور حرکت زن‌ها حرکتی بود که جامعه را به حرکت درآورد….وقتی خانم‌ها هزاران هزار در خیابان‌ها در همه جای کشور ظاهر شدند، مشتها را گره کردند با عزم و تصمیم فریاد کشیدند، یکهو جامعه را از جا کند…وقتی این سیل خروشان زنان را دیدند در خیابان‌ها و دیدنداین مشت‌های گره کرده را و این فریادهای بدون لرزش را و این قاطعیت را در آن صحنه‌ی قیامت‌گونه، اصلا منقلب شدند و آماده‌ی هر جور فداکاری شدند، زن نقشش این بود توی میدان و همه را آورد توی میدان.»

امروز چهره‌ی واقعی زنان جانفدا را همان زنانی دارند به دنیا مخابره می‌کنند که بیش از دویست شب با مشت گره کرده، یک دست به پرچم و یک دست به گهواره دارند دنیا را تکان می‌دهند. لطفا به دختران جوان و نوجوان ما آدرس غلط ندهید.

سربازان آمریکایی ناو هواپیمابر «آبراهام لینکلن» خسته از جنگ با ایران برای تجدید قوا قدم بر خاک پاتایا گذارند. شهری که هویتش با روسپی‌گری و فساد جنسی گره خورده است. هویتی که وامدار! حضور سربازان آمریکایی در جنگ ویتنام است. یورو نیوز در گزارشی به این تفریح جنسی پرداخته و نوشته : «الیزابت بکر، نویسنده کتابی درباره گردشگری جنسی نوشته است که سربازان آمریکایی در دوران جنگ ویتنام به سوی پاتایا، که در آن زمان روستایی آرام و محل ماهیگیری بود، سرازیر شدند و این منطقه به یک تفریحگاه ساحلی پرهیاهو و جنسی تبدیل شد.» البته این تنها پاتایا نبوده که قربانی شهوترانی نظامیان آمریکایی بوده بل‌که هرجا جنگی بوده و پای آمریکا در میان، زنان آن شهر تبدیل به تأمین‌کنندگان نیاز جنسی سربازان آمریکایی شده‌اند.

 به عنوان مثال زمانی‌که دندان استعماری آمریکا بر گوشت مجمع‌الجزایر فلیپین گیر کرد، باید برای سربازانشان انگیزه‌ای بیرونی خلق می‌کردند تا آنها را برای حضور در فیلیپین ترغیب کنند. فلذا اقدام به انتشار تصاویری از زنان جوان فلیپینی کردند و با تیترهایی مانند «باز هم زن فلیپینی! مثل همیشه تماما زیبا» و «ونوس‌های سیاه‌پوست» زنان این کشور را مانند طعمه‌هایی جنسی برای یانکی‌های آمریکایی بازنمایی کردند و تا جایی پیش رفتند که برای تأمین نیازهای جنسی سربازانشان روسپی‌گری را در فیلیپین قانونی کردند. حتی پای را فراتر گذارده و شروع به جمع‌آوری زنان بی سرپرست از سراسر دنیا مانند سنگاپور، هنگ کنگ، کلکته و …کرده و آنها را وارد بازار روسپی‌گری کردند. به گفته‌ی یک سیاستمدار آمریکایی فقط در یک کشتی 300 فاحشه را وارد فیلپین کردند. مارگارت دی آلیس، یکی از فعالان جنبش ضد مشروبات الکلی بیان می‌کند: «آمریکایی‌ها صدها زن را دسته‌دسته به فلاکت و هرزگی کشاندند.»

البته که حضور نظامی آمریکا و ایجاد فاحشه‌خانه و تعرض به زنان همیشه لازم و ملزوم یکدیگر بوده چراکه پیشران جبهه‌ی باطل همیشه‌ی تاریخ شهوت و نیروی جنسی بوده است تا سربازانش بتوانند با عاملی بیرون در مسیر باطل تاب‌آوری داشته و بیشتر خشونت بیافرینند. نیم‌نگاهی به سرنوشت زنان ژاپن، افغانستان و….شاهدی بر این مدعا است. حتی صابون این جنایت به تن زنان ایرانی در دوره‌ی پهلوی دوم نیز خورده است. زمانی‌که با جنگ جهانی دوم در ابتدای دوره حکومت محمدرضا پهلوی، پای نظامیان آمریکایی به خاک ایران باز شد، اولین قدم بعد از این حضور فراهم آوردن فضایی برای ارضای این نیاز سربازان بود. از همین رو باشگاهی در خیابان امیرآباد که به درجه‌داران و افسران اختصاص داشت تبدیل به مرکز فحشا شد. آمریکایی‌ها چونان گرگی در پی طعمه به مرکز شهر می‌رفتند و دختران ایرانی را جمع‌آوری و برای استفاده جنسی به باشگاه می‌بردند.

امروز هم اگر ایرانمان تسلیم زیاده‌خواهی‌های یانکی‌های شهوت‌پرست شده بود و مردان امن نظامی پای لنگ این ناو را از آبهای خلیج فارس نبریده بودند یقینا به جای خاک پاتایا، خاک جزایر ایرانی می‌بایست میزبان نره غول‌های وحشی آمریکایی می‌بود و به آنها خدمات جنسی می‌داد. فلذا خون‌هایی که در پای لانچرها ریخته می‌شود فقط ضامن بقای ایران نیست بل‌که محافظ پاک ماندن نسل‌های ما است.

هر سال دمدمای اربعین میان خوف و رجا، هول و ولا دست و پا می‌زدم که آخر براتم امضا می‌شود یا نه. همیشه هم بعد از کلی حرص و جوش خوردن به هزار و یک دلیل براتم دقیقه نودی امضاء می‌شد. گاهی هم امضاء نمی‌شد. اما امسال با هر سال فرق می‌کرد. از یک هفته پیش همه چیز روبراه شد و مانعی برای رفتن نبود. ویزا را که سال پیش گرفته بودم. دینار اضافه هم از سال پیش داشتم‌. برادرم هم قرار بود امسال با ماشین شخصی خودش عازم شود و من اولین نفری بودم که قرار رفتن با من گذاشت. 

اما این بار خوف و رجایی دیگر به جانم افتاده بود. سفر اربعین بود و اقتضائات امسال این فرصت بین‌المللی در بلند کردن پرچم خونخواهی امام شهید و ابلاغ پیام تشکر شعب ایرانی به شعب عراقی. اما این صغری کبراها حریف تردیدهایم در رفتن یا ماندن نشد. تردیدم برای نرفتن فقط یک چیز بود، امر امام سید مجتبی در حفظ خیابان. آن هم وقتی خلوتی خیابان را می‌دیدم، خیابانی که باید پشت میدان را گرم می‌کرد.

یک هفته‌ای که گذشت هر روز و شبش با ببرم نبرم‌هایم برای رفتن و ماندن سپری شد. امروز به برادرم می‌گفتم می‌آیم فردا که می‌شد می‌گفتم نمی‌آیم. این نبرد تا همین امروز ادامه داشت. صبح که خبر حمله به مرز شلمچه را شنیدم دوباره دلم قرص شد برای رفتن که ببین چقدر دشمن از اربعین می‌ترسد و برای خلوت شدن این مسیر دارد مرز را می‌کوبد. ظهر بود که برادرم تماس گرفت و گفت :«قراره چیکار کنی؟» دلم را یک دل کردم و گفتم:« هستم» گفت :«یک ساعت دیگه پشیمون نشی؟» گفتم :«نه خیالت راحت»

تلفن را که قطع کرد یک چیز مثل خوره افتاد به جانم. دوباره همان آش و کاسه‌ی تردید در فهم تکلیف. منی که خیلی اهل تفأل به قرآن نیستم راه رهایی از این تردید را در تفأل یافتم. اگر چه می‌گویند در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست، اما من مانده بودم میان دو امر خیر و آنقدر قوه‌ی اجتهاد نداشتم که بتوانم اهم و مهم کنم. 

جواب قرآن آیه‌ی ۶۳ سوره‌ی هود بود:«قَالَ يَا قَوْمِ أَرَأَيْتُمْ إِنْ كُنْتُ عَلَىٰ بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّي وَآتَانِي مِنْهُ رَحْمَةً فَمَنْ يَنْصُرُنِي مِنَ اللَّهِ إِنْ عَصَيْتُهُ ۖ فَمَا تَزِيدُونَنِي غَيْرَ تَخْسِيرٍ

گفت: ای قوم من! مرا خبر دهید اگر من بر دلیلی روشن از سوی پروردگارم متکی باشم و از سوی خود رحمتی به من عطا کرده باشد، چنانچه [در ابلاغ پیامش] از او نافرمانی کنم، چه کسی مرا [از عذابش] نجات می‌دهد؟ پس شما [در صورتی که خواسته‌های بی جایتان را بپذیرم] چیزی جز خسارت بر من نمی‌افزایید.»

آیه از مقام نبوّت، رحمت ويژه‌ى خداوند بر بندگان خاصش و قهر الهی در صورت سهل‌انگاری نسبت به این رسالت صحبت می‌کرد و راه حقی که نباید ترک شود. آیه سراسر انذار بود و ذهنم کلماتش را بر ملت مبعوث، رسالت خیابان و سهل‌انگاری نسبت به این رسالت تطبیق داد. گویی خداوند با این آیه داشت با من حرف می‌زد. اما وسوسه‌ها و تردیدها هنوز داشتند زور می‌زدند. ایتا را باز کردم و ناخودآگاه دستم رفت روی کانال «ره‌بر» کانالی که رسالتش بازخوانی بیانات امام شهید است و چند ماهی است عضوش شدم. مدتی بود به کانال سر نزده بودم. 

اولین پیام «ره‌بر» را که خواندم خشکم زد:«بزرگ‌ترین نکته‌ى کار شما جوانها که بسیجى هستید و عزیز هستید و مورد علاقه‌ى امام بودید و ان‌شاءالله‌ مورد توجّه وجود مقدّس ولىّ‌عصر (ارواحنا فداه) باشید و مشمول دعوات زاکیه‌ى آن بزرگوار باشید، اینجا است: همین حفظ تقوا و آماده بودن براى فداکارى در راه خدا و براى حضور در آنجایى که خداى متعال اراده کرده است. دشمنها انواع و اقسامى دارند؛ دشمن خارجى، دشمن داخلى. گاهى در درون هم دشمن هست؛ دشمن داخلى را هم باید شناخت؛‌ آن چهره‌ى نفاق‌آلوده را. در مقابله‌ با این دشمنان گوناگون، امید به شماها است. شما هستید که باید مثل بنیان مستحکمى در مقابل این دشمنها بِایستید.»

چشمم بر روی عبارت‌هایی که پررنگ کرده‌ام قفل شد. امام شهید داشت توجه من را به سمت داخل و دشمن داخلی می‌کشاند و ایستادن مقابلشان. تیر خلاص به تمام تردیدها زده شد. گوشی را برداشتم و به برادرم زنگ زدم و گفتم:«تصمیم را گرفتم، نمیام.» حالا او صبح می‌رود و من اینجا نشسته‌ام و برای شما می‌نویسم. شمایی که به هزار و یک دلیل سهمتان از سفره‌ی امسال سفر اربعین حسرت نرفتن است. رسالتتان اینجاست وسط خیابان‌های حرم جمهوری اسلامی ایران. خیابان را ترک نکنید.

آقای موسوی مطلق از اصفهان آمده بود و داشت برای جمعیت در تجمع سخنرانی می‌کرد. عادت دارم، وقتی سخنرانی شروع می‌شود، دکمه‌ی ضبط صوت گوشی را فعال می‌کنم تا اگر مطلبی از دستم در رفت و یا سخنران حرفی زد که نیاز دارد در موردش بنویسم یا نقد کنم خاطرم جمع باشد که گوش یدکی دارد استماع و ضبط می‌کند. بخشی از سخنرانی در مورد توجیه آتش‌بس بود، توی دلم گفتم ان‌شاءالله که همین‌طور است. اما جنس بخش دیگری از حرف‌ها از جنس نور بود. سید از ایمان ابوذرسازی گفت که قبل‌تر نداشتیم و شهادت امام خامنه‌ای برایمان آورد. ایمانی از جنس تحول که ملتی را مبعوث کرد و به نوید امام سیدمجتبی به زودی امتی را مبعوث می‌کند. بعدتر از معجزاتی گفت که در آن چهل روز مقاومت به برکت استقامت، میدان‌داری، استغاثه‌ و دعاهای ملت مبعوث رقم خورده است. از حجم بالای بمب‌های عمل‌نکرده‌ای گفت که هر روز با دستان توانمند مردان میدان هنوز در حال خنثی شدن است. بمب‌هایی که عمل نکردنشان فقط معجزه‌ای الهی بوده است. 

از سوخت مایع خطرناک موشکی گفت که کافی است یک قطره‌اش روی بدن بریزد تا مغز استخوان را بسوزاند. همان‌طور که قبل‌تر از جنگ تحمیلی دوم وقتی شلنگ بی‌کیفیتش پاره می‌شود، چهار نفر از دسته‌گل‌های هوافضا هم پودر می‌شوند. طبیعتا یکی از مکان‌هایی که این سوخت به وفور یافت می‌شود، تونل‌های موشکی است. وسط بزن بزن‌های جنگ تحمیلی سوم، وقتی ورودی یکی از تونل‌های موشکی باز می‌شود تا لانچر آماده‌ی پرتاب شود، یک مهمان ناخوانده‌ از طرف دشمن صاف وارد تونل می‌شود و عدل می‌رود وسط دو تا تانکر لبریز از سوخت مایع جا خوش می‌کند اما لطف خفیه‌ی خدای ابابیل، موشک اصحاب پدوفیل را در نطفه خفه می‌کند. خودتان تصور کنید فاجعه‌ی عمل کردن موشک را.

روایت این معجزه که تمام شد، روایت دیگری را سرانداخت از معجزه‌ای دیگر چون چاه زمزم این بار جوشیده از زیر پای مجاهدان خامنه‌ای در دل کوه‌های زادگاه خمینی. جایی‌که دشمن شبانه روز بالغ بر ۵۰۰ تن بمب ریخته که زمینش به ماقبل تاریخ برگشته از بس صاف شده است. حالا در چنین شرایطی مردان موشکی که باید خط را نگه می‌داشتند یک تانکر آب داشتند برای قضای حاجت و بطری‌های آب معدنی برای رفع عطش. وسط موشک انداختن‌های آمریکا، خدا اراده می‌کند تا عدو سبب خیر شود. سربند همین اراده و به وسیله‌ی موشک بدقواره، چشمه‌ای از دل کوه می‌جوشد و آبی به زلالی آب زمزم را گوارای وجود سربازان سیدمجتبی می‌کند تا از آن پس تانکر مملو از آب گورا شود منبع آب خوردنشان و بطری‌های آب معدنی وسیله‌ی قضای حاجتشان و اینگونه آمریکا مشکل آب خوردنشان را حل می‌کند((:

سید می‌گفت تمام این معجزات سربند ایستادگی مردم و تیرهای دعایی بوده که روانه‌ی عالم غیب کرده‌اند و فوج فوج ملائک را فراخوان زمین. حرف‌های آقای موسوی که تمام شد، ضبط صوت را خاموش و نت خط را روشن کردم. دکتر صدر پستی را آپ کرده بود و از افتضاح توافق احتمالی نوشته بود. متن را که خواندم مثل ماست روی زمین ماسیدم. چند دقیقه‌ای حال بلند شدن برای پرچم‌گردانی هم نداشتم. یک دفعه حرف‌های آقای موسوی مثل نوار روی مغزم راه افتاد و اندر آن ظلمت شب آب حیاتم را داد.

به خودم گفتم وقتی به برکت همین پرچم‌گردانی‌ها، خیابان‌گردی‌ها، استغاثه‌ها معادلات و محاسبات دشمن در جنگ برهم خورده، نمی‌شود معادلات در مذاکرات هم بر هم بخورد. محکم‌تر از قبل بلند شدم، پلاکارد را بالاتر گرفتم و با قدرت بیشتر پرچم را تکان دادم. ما ملت مبعوث خدایی داریم که فرموده:« وَ كَانَ حَقّاً عَلَيْنَا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ» خدایی که يارى مومنان را بر خود واجب كرده است. خدایی که خلف وعده نمی‌کند.«ان الله لایخلف المیعاد» به شرطی که یاریش کنیم« ان تنصروا الله ینصرکم»

کلیپی از آقای طائب در مقام پاسخ به شبهات حول مذاکره، در حال دست به دست شدن است. نقدهای جدی به صحبت‌های ایشان وارد است که در ادامه به تعدادی از آنها خواهم پرداخت:

۱-در ابتدا، ایشان با بیان اینکه آمریکای کنونی با آمریکای زمان امام شهید تفاوت کرده، استدلال می‌کند که موضوع حکم عوض شده فلذا مذاکره با آمریکای کنونی حکم متفاوتی با مذاکره با آمریکای زمان امام شهید دارد. حرفی که اساسا غلط و دارای ایراد مبنایی است. چراکه به فرموده‌ی امام شهید دشمنی آمریکا با ما یک دشمنی تاکتیکی نیست که الان وضعیت جدیدی پیدا کرده باشد بلکه دشمنی آمریکا یک دشمنی ذاتی است و جنگ با آمریکا یک جنگ وجودی است. فلذا موضوع حکم هیچ تغییر نکرده است. حتی امام شهید ما فرمود تا بیست، سی سال دیگر هم مذاکره با آمریکا نه تنها فایده ندارد بلکه ضرر هم دارد. حتی امام رشیدمان در پیام سالگرد امام راحل فرمودند :«نظام سلطه و در رأس آن آمریکا با این ملت و هویت ممتاز، و تسلیم ناپذیریش مشکل دارد.» این یعنی آمریکا هیچ تغییری نکرده، فلذا آدرس غلط به ملت ندهید. بله آمریکای الان یک تفاوت عمده با آمریکای قبل از این دارد و آن هم اینکه قتل امام ما هم به پرونده‌ی جنایت‌هایش اضافه شده است.

۲-در ادامه، این سوال را مطرح می‌کند که «چرا ما با آمریکا مذاکره می‌کنیم؟» و بعد پاسخ می‌دهد:«هدف اخراج آمریکا از منطقه است» تا اینجا ایرادی نیست اما قضیه وقتی خطرناک می‌شود که در ادامه با استناد به این هدف به راحتی، دو شرط از شرایط ده‌گانه‌ی امام رشیدمان را سر می‌برد و می‌گوید:« حالا ما غرامت بگیریم و اینها همه، اگر آمریکا از منطقه بیرون برود اما هیچ کدام از اینها اتفاق نیفتد، نه غرامت بدهد و نه تحریم را بردارد همین که آمریکا از منطقه بیرون برود دیگر آمریکایی نیست» یعنی با همین مغالطه به راحتی دو شرط رهبری را لوث می‌کند و می‌گوید غرامت هم نداد نداد، تحریم هم رفع نکرد نکرد.

۳-در ادامه می‌گوید ما دو راه داریم: یا مذاکره کنیم یا حمله کنیم. بعد با بیان اینکه ما اجازه‌ی حمله‌ی ابتدایی را نداریم نتیجه می‌گیرد که پس باید به مذاکره ادامه بدهیم چون ما فقط برای ایران نمی‌جنگیم برای ام‌القرا می‌جنگیم و باید دیگران را با خود همراه کنیم.دیگر از فتوای رهبری به جواز جهاد ابتدایی نمی‌گوید. حتی نمی‌گوید قرار بود برای آتش‌بس دو پیش شرط محقق شود: آتش بس در تمام ساحات و اخذ غرامت که بدون تحقق هیچ یک، قدم در مسیر مذاکره گذاشتیم و دست خودمان را در پوست گردو. البته قرار بود فقط دو هفته این آتس‌بس برقرار باشد که با خواست ترامپ به صورت یک طرفه تمدید شد و تحت هیچ شرایطی خیال نقض شدن ندارد.

۴-ایراد بعدی به صحبت ایشان راجع به بسته شدن تنگه‌ی هرمز است. ایشان می‌گوید :«همه دنیا به خاطر بسته شدن تنگه به سختی افتاده و تنگه را هم ایران بسته و همه‌ی دنیا می‌گوید مقصر آمریکا است که به ایران حمله کرده است» آنچه سبب تعجب است ادامه‌ی صحبت ایشان است که این دستاورد را «اقدام زیبای دیپلماسی» می‌خواند و آن را به نام دستاورد مذاکره فاکتور می‌کند. اما تنگه دستاورد میدان نبرد و یادگار شهید تنگسیری است و آنچه در نتیجه‌ی آتش‌بس به دست آمده محاصره‌ی دریایی بوده و بس. حتی امام حاضرمان در پیام اخیرشان فرمودند:« دشمن خبیث، حال که در مصاف با فرزندان دلاور شما در نیروهای مسلح دچار شکست شده و بخصوص بخاطر مواجهه با ضربه‌ی قاطع چه در نبرد نظامی و چه در میدان و خیابان، تحقیری پرمعنا و عمیق را تجربه می‌کند که در اثر آن واگرایی ملموس کشورها از او را سبب شده» در واقع دستاوردهای کنونی را نتیجه‌ی میدان و خیابان می‌دانند و نه مذاکره، حتی واگرایی ملموس کشورها از آمریکا را نیز نتیجه‌ی اقدام زیبای میدان و خیابان می‌دانند نه اقدام زیبای دیپلماسی به تعبیر جناب طائب. 

۵-آنچه قلب من را بیشتر به درد آورد، بحث مربوط به خون خواهی و انتقام امام شهیدمان بود که خیلی دیپلمات‌گرایانه آن را لوث و به بلندمدت ارجاع دادند با این استدلال که:«آقای ما شهید شده؟آقای ما که از امام حسین بالاتر نیست. دعای ندبه که می‌خونید می‌گه این الطالب بدم المقتول بکربلا. ۱۴۰۰ سال است داره نیرو تربیت میشه. نوسان داره. کسانی‌که عجله می‌کنند دارند اشتباه می‌کنند» به همین راحتی انتقام و خونخواهی امام شهید با چنین مغالطه‌ای کمرنگ می‌شود. انتقامی که از شروط ده‌گانه است و از قضا در پیام اخیر امام عزیزمان هم به عنوان یکی از علل اصلی ماندن مردم در خیابان عنوان شد:«از سحرگاه دهم اسفند ۱۴۰۴ ملت ایران را آن چنان مبعوث کرد و به میدان آورد که با انگیزه‌ای والا با گذشت بیش از سه ماه کماکان پرحرارت به خونخواهی رهبر شهید خود و سایر شهیدان به خون خفته و به پاسداشت حریم نظام اسلامی و وطن عزیزشان در میدان حاضر هستند.» 

مراقب باشیم در دام مغالطه‌ها نیفتیم