قرار نیست ما هم مانند رژیمی که با آن در جنگیم دختران را به سربازی و میدان جنگ بفرستیم. نباید اجازه دهیم دست برترمان در میدان نبرد سخت نظامی در میدان نبرد نرم پاتک بخورد. چرا تصور می‌کنیم اگر سلاح به دست زن بدهیم و چهره‌ای نظامی از زن در دنیا برساخت کنیم، تصویر زن بسیجی موتورسوار را وایرال کنیم در موضوع زن توی دهان غرب زده‌ایم؟ آیا به نقش و اثرگذاری زنان در انقلاب و دفاع مقدس شک دارید که می‌خواهید با شوهایی چون جانفدا به زن اثرگذاری بدهید؟ یعنی زن وقتی لباس رزم مردانه بپوشد، موتور تریل سوار شود، کلاه کج روی سرش بگذارد جانفدا می‌شود؟ اگر جانفدایی به پوشیدن لباس چریکی و شلیک گلوله است که خود غرب دست برتر را در این وادی دارد؛ این را من نمی‌گویم آقای شهیدمان می‌گوید: «چند تا زن لباس چریکی به تن کنند بروند با مردها توی مثلا فرض کنید که جنگل‌ها معلوم نیست چه جور زندگی‌ای بکنند، یک چهارتا گلوله‌ای از تفنگشان خارج کنند، از اینها ما داشتیم توی دنیا، اما همه می‌دانند که اینها تأثیری ندارد. هر یک زنی به اندازه‌ی یک آدم معمولی، یک مرد معمولی توانسته فرضا یک گلوله‌ای را، یک فشنگی را، از تفنگش پرتاب کند یک نفر را بکشد یا نکشد اینکه در دنیا بوده این است، در کشور ما این نبود، در کشور حرکت زن‌ها حرکتی بود که جامعه را به حرکت درآورد….وقتی خانم‌ها هزاران هزار در خیابان‌ها در همه جای کشور ظاهر شدند، مشتها را گره کردند با عزم و تصمیم فریاد کشیدند، یکهو جامعه را از جا کند…وقتی این سیل خروشان زنان را دیدند در خیابان‌ها و دیدنداین مشت‌های گره کرده را و این فریادهای بدون لرزش را و این قاطعیت را در آن صحنه‌ی قیامت‌گونه، اصلا منقلب شدند و آماده‌ی هر جور فداکاری شدند، زن نقشش این بود توی میدان و همه را آورد توی میدان.»

امروز چهره‌ی واقعی زنان جانفدا را همان زنانی دارند به دنیا مخابره می‌کنند که بیش از دویست شب با مشت گره کرده، یک دست به پرچم و یک دست به گهواره دارند دنیا را تکان می‌دهند. لطفا به دختران جوان و نوجوان ما آدرس غلط ندهید.

روایت داستان اینگونه است که عده‌ای موجودات فضایی در یک سیاره دچار بی‌آبی شده‌اند و جزیره‌ی آبنوس‌ها توسط آب دزدک‌ها تسخیر و آب سیاره توسط این آب دزدک‌ها که خود تحت تسخیر هیولای فاضلابی قرار دارند به یغما رفته است. شخصیتی فضایی به نام دریا در انیمیشن حضور دارد که پدرش برای اینکه دریا فراموش نشود نام دخترش را دریا گذاشته است. دریا که از وضعیت سیاره ناراحت است از پدرش می‌پرسد که پس کی نجات پیدا می‌کنند که پدر دریا، آسمان را به او نشان می‌دهد و به یک سحابی که شکلی شبیه کلاه‌خود دارد اشاره می‌کند و می‌گوید قرار است کسی از نسل سحابی کلاه‌خود به سیاره آبنوس بیاید و آنها را نجات دهد و دریا را احیا کند. در سیر داستان، دریا که مایه‌ی صبرش لبریز شده به این نتیجه می‌رسد که باید کاری کنند تا منجی بیاید و اینجاست که از پدرش می‌خواهد تا با دست مکانیکی که دارد به سمت آسمان شلیک کند! تا منجی متوجه آنها شده و بیاید.

از سوی دیگر پسری به نام هانی از کره زمین به صورت اشتباهی و به جای یک میمون سوار یک سفینه فضایی شده و به فضا پرتاب شده است. تنها ارتباط هانی به ماجرای امام حسین علیه‌السلام پدر بزرگ او است که یک تعزیه‌خوان است. هانی به‌عنوان منجی سیاره معرفی می‌شود که انگار قرار است این سیاره را از بحران خشکی آخرالزمانی نجات دهد. اما هانی هیچ‌گونه آگاهی نسبت به این نقش یعنی منجی‌گری ندارد و کاملا تصادفی به فضا پرتاب شده است. در نهایت با شلیک گلوله توسط پدر دریا و برخورد با این سفینه، هانی به جزیره سقوط می‌کند و با نام قهرمان به مخاطب معرفی می‌شود. منجی با یک کلاه‌خود آب‌کش که با وسایل دم دستی ساخته شده از دل یک سفینه‌ی منفجر شده و درب و داغان خارج می‌شود و به شدت خنگ، گیج، احمق و پرت از ماجرا است. 

هانی که توسط دریا و پدرش با نام قهرمان صدا زده می‌شود نه تنها گرهی باز نمی‌کند بلکه با گیج‌بازی‌هایی که دارد آنها را به دردسر می‌اندازد در نهایت هم در نبرد با آب‌دزدک‌ها آسیب می‌بیند و بیهوش می‌شود. پدربزرگ هانی که همان تعزیه‌خوان است می‌آید و هانی را با خودش می‌برد. دریا که دیگر از منجی ناامید شده خودش دست به کار می‌شود و در نهایت دریا با تقابل مستقیم با وزغ فاضلابی که همان هیولایی که منشاء ظلم و سرقت آب‌هاست درگیر می‌شود و در نهایت با زدن به بطن هیولا شیشه‌ی عمر او را می‌شکند و جزیره را از شر او نجات می‌دهد و دریا را احیا می‌کند و جزیره پر از آب می‌شود. نکته‌ی قابل تأمل در اینگونه بازنمایی از منجی آن جا است که منجی نه یک موجود آسمانی بلکه دختری از همان جزیره فضایی است که با آزاد کردن انرژی زنانه وزغ زشت را از بین می‌برد و خودش در نهایت فدا نمی‌شود بلکه زنده می‌ماند و بعد از احیای دریا با هانی مشغول دریاگردی و ساز و آواز می‌شود، انگار که مقاومت هیچ هزینه‌ای ندارد. (اینکه چه لزومی به بازنمایی رابطه یک دختر با یک پسر وجود داشته خود قابل تأمل است)

این بازنمایی از منجی بیشتر شبیه باورهایی است که در شبه جنبش‌های معنوی وجود دارد که قائل به نقش رهبری زنان برای نجات جهان هستند و «تأکید می‌کنند که دنیا برای ورود به عصر جدید نیاز به انرژی زنانه دارد. انرژی زنانه بر عشق، روابط انسانی، صلح و شادی اثر مثبت می‌گذارد و ورود به عصر جدید را سرعت می بخشد. دنیا تاکنون مردانه اداره شده است که تا این اندازه از تنفر و خشونت و اندوه رنج می‌برد. اگر امور به دست زنان باشد و معنویت ناشی از روح زنانه گسترش یابد جهان تغییر خواهد کرد.»

سفینه نجات هم در نهایت همان سفینه‌ی پدر دریا است که در مدت خشکی آخرالزمانی تلاش کرده با حفظ مقادیری آب دوام بیاورد و پدر دریا در ابتدای انیمیشن می‌گوید:«تو سفینه خیلی جا نداریم فقط اونایی که اوضاعشون خیلی خرابه می‌تونن سوار بشن» در کل انیمیشن نتوانسته این مفهوم متعالی را بر اساس آموزه‌های اسلامی استخراج و به تصویر بکشد و بیشتر متاثر از آموزه‌های غربی و آلوده به مفاهیم مسیحیت تحریف شده از منجی است. تنها نکته‌ای که در طول انیمیشن می‌توان به عنوان یک نکته‌ی مثبت از آن یاد کرد، تاکید بر ایستادگی مقابل ظلم و مقاومت است.

در واقع هنجارشکنی‌های این روزها که حتی وضعیت را به سمت برهنگی برده باید به مثابه خنجر کین دشمن به چهره‌ی زن عفیف ایرانی قلمداد کنیم. برای درک بهتر فضای تحلیل باید قدری به عقب برگردیم و صحنه را دوباره و از همین منظر ببینیم. با شهادت رهبر انقلاب و شکل‌گیری تجمعات خیابانی زن محجبه، عفیف، باسواد و آگاه انقلابی تبدیل به اصلی‌ترین صحنه گردان میدان شد. حضور پر شور زنان محجبه و حتی چادری به حدی بود که لنز هیچ دوربینی حتی اگر می‌خواست قادر به حذف تصویر آنها از رسانه نبود. این حضور در مراسمات تشییع میلیونی امام شهید و خانواده‌ی ایشان به کرات در شهرهای مختلف تکرار شد.

دشمن سال‌ها با رجاله‌های مزدور خود علیه حجاب قیام کرده و با چهارشنبه‌های سفید شروع و به ناجنبش زن زندگی آزادی رسیده بود تا مهمترین نماد مبارزه با انقلاب اسلامی که از قضا لبه‌ی درگیری تمدنی با غرب محسوب می‌شود یعنی حجاب را حذف کند اما حضور فعال زنان عفیف، محجبه و چادری بعد از شهادت رهبر انقلاب در تجمعات نشان داد که آنچه دشمن با دلارپاشی‌های چندین ساله رشته بوده، پنبه شده است. نه تنها حجاب زن ایرانی حذف نشده بل‌که حضور بیش از هشتاد درصدی بانوان چادری نشان داد که حتی چادر به عنوان مهمترین نماد مبارزه که سویه‌های سیاسی پررنگی دارد نه تنها به حاشیه نرفته بل‌که به صورت حجاب غالب در تجمعات درآمده است. این حضور گسترده به قدری بود که حتی بخشی از بدنه‌ی انقلابی را نیز به حیرت وا داشت که این تعداد زن محجبه از کجا آمده‌اند؟

دلیل دیگری که سبب می‌شود تا مدعای بالا در مورد شکست زن ایرانی را نپذیرم کمپین‌های اعتراضی مردم فرانسه است که این روزها در واکنش به پیشنهاد حزب راست‌گرای افراطی اجتماع ملی فرانسه مبنی بر ممنوعیت حجاب در اماکن عمومی،در فضای مجازی این کشور به راه افتاده است. نه تنها زنان که مردان فرانسه نیز به دفاع از حجاب برخاسته‌اند. این واکنش‌ها نشان می‌دهد گفتمان حجاب نه تنها از بین نرفته بل‌که تبدیل به مطالبه‌ی جهانی شده است که پر بیراه نیست اگر بگوییم اینها همه از برکات انقلاب اسلامی و زنان باشرف و با استعداد ایرانی است که پیشقراول میدان عفاف بوده‌اند.

همان زنی که در زمان رژیم منحوس پهلوی با برگزاری جشن‌های بی‌غیرتی و بی‌عفتی چون جشن هنر شیراز و در اوج انقلاب جنسی غرب، به ولی زمانش دست بیعت داد و با پشتیبانی از ولایت فقیه حتی رهبری حرکت مردان را نیز عهده‌دار شد. همان زنی که در مقابل معادلات جهانی نظام سلطه ایستاد و با دست رد زدن به دو الگوی زن غربی و شرقی چهره‌ی سومی از زن به دنیا ارائه کرد که از چنان معنویت و عقلانیتی برخوردار بود که توانست مسیر تاریخ را با تبعیت از روح خدا تغییر دهد و با قدم گذاردن در صحنه‌ی مبارزه بین زن، سیاست و دیانت پیوند برقرار کند.

 با این دو مقدمه به شروع بحث برمی‌گردیم. به ضربه‌ای که زن عفیف ایرانی به غرب زده، به آینه‌ای که برای زنان جهان از اثرگذاری زن ساخته و به تصویر سومی از زن که نظام لیبرال سرمایه‌داری را به خاک سیاه نشانده است؛ نظامی که نفعش در ابژه کردن زن است. پس حالا که ایران محور مقاومت است و زنانش الگوی زنان مسلمان، باید ورق را برگرداند و با رادیکال کردن وضعیت برهنگی، زنان مکشوفه را بجای زنان مقاوم به عنوان الگوی زنان ایرانی به دنیا مخابره کرد و این پیام را به زنان عالم داد که زن ایرانی از خاکریز عفاف عقب نشسته است. 

اینها همه از اتاق فکر سازمان‌های جهانی برخاسته که زن را زینت‌المجالس مردان می‌خواهند و ملعبه‌ی دست هوسبازان. مراقب باشیم با تمام نقدهای درستی که به وضعیت حجاب داریم، صحنه را وارونه روایت نکنیم که این همان خواست و هدف دشمن است.

 به عنوان مثال زمانی‌که دندان استعماری آمریکا بر گوشت مجمع‌الجزایر فلیپین گیر کرد، باید برای سربازانشان انگیزه‌ای بیرونی خلق می‌کردند تا آنها را برای حضور در فیلیپین ترغیب کنند. فلذا اقدام به انتشار تصاویری از زنان جوان فلیپینی کردند و با تیترهایی مانند «باز هم زن فلیپینی! مثل همیشه تماما زیبا» و «ونوس‌های سیاه‌پوست» زنان این کشور را مانند طعمه‌هایی جنسی برای یانکی‌های آمریکایی بازنمایی کردند و تا جایی پیش رفتند که برای تأمین نیازهای جنسی سربازانشان روسپی‌گری را در فیلیپین قانونی کردند. حتی پای را فراتر گذارده و شروع به جمع‌آوری زنان بی سرپرست از سراسر دنیا مانند سنگاپور، هنگ کنگ، کلکته و …کرده و آنها را وارد بازار روسپی‌گری کردند. به گفته‌ی یک سیاستمدار آمریکایی فقط در یک کشتی 300 فاحشه را وارد فیلپین کردند. مارگارت دی آلیس، یکی از فعالان جنبش ضد مشروبات الکلی بیان می‌کند: «آمریکایی‌ها صدها زن را دسته‌دسته به فلاکت و هرزگی کشاندند.»

البته که حضور نظامی آمریکا و ایجاد فاحشه‌خانه و تعرض به زنان همیشه لازم و ملزوم یکدیگر بوده چراکه پیشران جبهه‌ی باطل همیشه‌ی تاریخ شهوت و نیروی جنسی بوده است تا سربازانش بتوانند با عاملی بیرون در مسیر باطل تاب‌آوری داشته و بیشتر خشونت بیافرینند. نیم‌نگاهی به سرنوشت زنان ژاپن، افغانستان و….شاهدی بر این مدعا است. حتی صابون این جنایت به تن زنان ایرانی در دوره‌ی پهلوی دوم نیز خورده است. زمانی‌که با جنگ جهانی دوم در ابتدای دوره حکومت محمدرضا پهلوی، پای نظامیان آمریکایی به خاک ایران باز شد، اولین قدم بعد از این حضور فراهم آوردن فضایی برای ارضای این نیاز سربازان بود. از همین رو باشگاهی در خیابان امیرآباد که به درجه‌داران و افسران اختصاص داشت تبدیل به مرکز فحشا شد. آمریکایی‌ها چونان گرگی در پی طعمه به مرکز شهر می‌رفتند و دختران ایرانی را جمع‌آوری و برای استفاده جنسی به باشگاه می‌بردند.

امروز هم اگر ایرانمان تسلیم زیاده‌خواهی‌های یانکی‌های شهوت‌پرست شده بود و مردان امن نظامی پای لنگ این ناو را از آبهای خلیج فارس نبریده بودند یقینا به جای خاک پاتایا، خاک جزایر ایرانی می‌بایست میزبان نره غول‌های وحشی آمریکایی می‌بود و به آنها خدمات جنسی می‌داد. فلذا خون‌هایی که در پای لانچرها ریخته می‌شود فقط ضامن بقای ایران نیست بل‌که محافظ پاک ماندن نسل‌های ما است.

در زمان صفویه که تشیع به عنوان مذهب رسمی ایرانیان درآمد با حضور علمای جبل عامل در ایران نظریه‌ی ولایت فقیه به عرصه‌ی عمل نزدیک شد. اوایل قرن دهم محقق کرکی توانست با تسلط معنوی بر شاه اسماعیل زمینه‌ اثرگذاری فقه سیاسی شیعه بر پادشاهان صفوی را فراهم آورد و رنگ و بوی مناسبات ایلی را کاهش دهد. محقق کرکی به عنوان یکی از اولین فقهای شیعه همکاری با شاه طهماسب را پذیرفت و با توجه به اهمیت ولایت فقیه در عرصه‌ی حکومت‌داری با تسلط معنوی و فقهی خود بر شاه صفوی سبب شد تا شاه طهماسب با استناد به روایت امام صادق علیه السلام در خصوص رجوع به راویان حدیث، مخالف محقق کرکی را ملعون شمارد. حتی شاه طهماسب خطاب به محقق کرکی گفته اسـت: «تـو شـایسته‌تر از من به سلطنتی؛ زیرا تو نایب امام علیه السلام هستی و من از کارگزارانت هستم و به اوامر و نـواهی تـو عـمل می‌کنم.»

محقق کرکی توسط شاه طهماسب ملقب به خاتم المجتهدین شد و در نهایت منصب شیخ‌الاسلامی از جانب شاه به ایشان داده شد. اهمیت این منصب از آنجایی بود که مدیریت امور دین جامعه به فقیه شیعه واگذار می‌شد و سایر دانشمندان و فقهای شیعه ذیل ولایت او قرار می‌گرفتند. همچنین محقق کرکی اختیارات گسترده‌ای در عزل و نصب متصدیان امور شرعی و نظامیان بر عهده داشت. نفوذ علمای جبل عامل مانند محقق کرکی و شیخ بهایی در دربار سبب اقتدار و بالندگی فرهنگ دینی و ایرانی در زمان صفویه شد تا جایی‌که این تاثیرات عمیق در عرصه‌ی حیات سیاسی و اجتماعی کنونی نیز محسوس است.

شهید مطهری در رابطه با نقش فقهای جبل عامل بر خط و مشی ایران صفوی می‌نویسد: «فقهای جبل عامل نقش مهمی در خط مشی ایران صفویه داشته اند. چنان که می‌دانیم صفویه درویش بودند. راهی که ابتدا آنها بر اساس سنت خاص درویشی خود طی می‌کردند اگر با روش فقهی عمیق فقهای جبل عامل تعدیل نمی‌شد و اگر به وسیله فقها، حوزه فقهی عمیقی در ایران پایه گذاری نمی‌شد به چیزی منتهی می‌شد نظیر آنچه در علوی‌های ترکیه و یا شام هست. این جهت تأثیر زیادی در اینکه اولا روش عمومی دولت و ملت ایرانی از آن گونه انحرافات مصون باشد و ثانیاً عرفان و تصوف شیعی نیز راه معتدل تری طی کند. از این رو فقهای جبل عامل از قبیل «محقق کرکی» و «شیخ بهایی» و دیگران با تأسیس حوزه فقهی اصفهان حق بزرگی به گردن مردم این مرز و بوم دارند.» فلذا امروز اگر ایران مقتدر با حاکمیت ولی فقیه داریم و توانسته‌ایم استبداد چند هزار ساله را بیرون و استعمار چند صد ساله را به زانو درآوریم، بخش زیادی از آن را مرهون زحمات علمای جبل عامل لبنان هستیم. رابطه ایران با لبنان فراتر و عمیق‌تر از آن چیزی است که امروز فقط با حزب‌الله می‌شناسیم. حتی می‌خواهم پا را فراتر نهم و مدعی شوم چه بسا آنهایی که امروز جایگاه ولایت فقیه برایشان فاقد اهمیت است نسبت به لبنان نیز بی‌تفاوتند. لبنان حق بزرگی بر گردن ما دارد از دیروز تا به امروز.

چراکه در نظام سرمایه‌داری که محوریت با سرمایه و کسب سود و منفعت است و اقتصاد زیربنا، زنان خانه‌دار دارای ارزشمندی و پایگاه اجتماعی نیستند و چه بسا تحقیر هم می‌شوند. زنی در چنین فرهنگی دارای ارزش است که شاغل باشد تا مالیات بدهد یا به صورت کارگر ارزان در خدمت نظام سرمایه‌داری قرار گیرد. از این رو در چنین نظامی است که با انواع تبلیغات ارزش‌گذاری به جای مادری و خانه‌داری بر اشتغال زن متمرکز می‌شود و زنان را گروه گروه به سمت بازار کار فرا می‌خواند.

اینجاست که حریم منزل کارکرد خود را از دست می‌دهد. حتی به علت غلبه‌ی اقتصاد بازار نقش زنان خانه‌دار در اقتصاد نیز مورد توجه قرار نمی‌گیرد. رژه‌گارودی فیلسوف و سیاستمدار فرانسوی می‌گوید: «وقتی اقتصاد بازار بر اقتصاد پایه برتری پیدا می‌کند اعتبار و موقعیت زن در تمام سطوح زندگی اجتماعی خدشه‌دار می‌شود.» اقتصاد بازار که به معنای کسب درآمد پولی است با اقتصاد پایه که به معنای گذران زندگی است تفاوت دارد. رژه‌گارودی در جای دیگری از کتابش می‌نویسد: «در نظام سرمایه‌داری نه تنها کار زنان در خانه جزء تولید ناخالص ملی به حساب نمی‌آید، حتی وقتی زنان از کار بی‌مزد خانه فارغ می‌شوند و مایل به انجام کار در خارج از خانه هستند در اکثر موارد کم‌درآمدترین و بی‌کیفیت‌ترین کارها به آنها واگذار می‌شود.»

در نظام سرمایه‌داری همه چیز حول مصرف بیشتر معنا و ارزش پیدا می‌کند در حالی که در گذشته بدون اینکه پول زیادی وارد خانه شود امورات زندگی با برنامه‌های اقتصادی مادران و زنان خانه‌دار به خوبی اداره می‌شد. نقش زنان در ترمیم و تولید داخل خانه بسیار پررنگ بود و از همین رهگذر فرهنگ قناعت و تولید، نسل به نسل منتقل می‌شد. مصرف کالاها و غذاهای بیرون خانه اینقدر زیاد نبود و دستپخت مادران ارزش و جایگاه ویژه‌ای داشت و غذاهای رستورانی، فست فودها و…رقیبی برای آن محسوب نمی‌شد. در نظام سرمایه‌داری که پول صحنه‌گردان زندگی است تمام ارزش‌های انسانی را تحت الشعاع قرار می‌دهد و اینجاست که پول و قدرت حرف اول را می‌زند نه خدمت. اسراف، تنوع‌طلبی و زندگی لاکچری معیار خوشبختی و ارزش‌گذاری می‌شود تا جایی‌که پای این تنوع‌طلبی به روابط انسان‌ها و زندگی زناشویی هم باز می‌شود و آمار طلاق سر به فلک می‌کشد و در بدترین وضعیت روابط خارج از چارچوب تبدیل به ارزش و سبک زندگی می‌شود. چراکه انسان‌ها در حریم خانه تربیت نشده‌اند و با فرهنگ کف خیابانی غرب رشد یافته‌اند؛ زیرا در فرهنگ غرب حوزه‌ی عمومی بر خصوصی اولویت دارد و اینجاست که اشتغال زن بر خانه‌داری می‌چربد.

اما در فرهنگ اسلامی ارزش‌های والای انسانی و دینی چون ایثار، قناعت، قدردانی، همیاری، محبت، صبر، سازگاری و….حرف اول را می‌زند و روابط انسانی بر همین اساس شکل می‌گیرد زیرا انسان‌‌ها در حریم خانه و با مدیریت زن خانه تربیت می‌شوند. امام شهید در رابطه با اهمیت نقش خانه‌داری زن فرموده بودند: « شما اگر بزرگترین متخصص پزشکی یا هر رشته‌ی دیگری بشوید، چنانچه زن خانه نباشید، این برای شما یک نقص است. کدبانوی خانه شما باید باشید؛ اصلاً محور این است. اگر بخواهیم تشبیه ناقصی بکنیم، باید به ملکه‌ی زنبور عسل تشبیه کنیم. کانون خانواده، جایی است که عواطف و احساسات باید در آن‌جا رشد و بالندگی پیدا کند؛ بچه‌ها محبت و نوازش ببینند؛ شوهر که مرد است و طبیعت مرد، طبیعت خامتری نسبت به زن است و در میدان خاصی، شکننده‌تر است و مرهم زخم او، فقط و فقط نوازش همسر است - حتّی نه نوازش مادر - باید نوازش ببیند.»

به عبارتی وقتی بندگان خداوند با اهل نفاق، وفاق کنند در نهایت ریختن خون امام جامعه مباح و هتک حریمش جایز می‌شود. امروز که از یک سو قبح مذاکره با شیطان در نظر برخی عباد و بندگان شکسته شده، امیدها به امضای شیطان بسته شده و از سوی دیگر آمر به معروف توبیخ و آمر به منکر تجلیل می‌شود. حریم حرم‌ها مباح و عبور از خط قرمزها عادی جلوه داده می‌شود، خوب است که بنشینیم و خودمان را با این فرازها بسنجیم که آیا ما هم در زمره‌ی این عبادیم؟!

هدف، چند چیز است: یکی این‌که اینها می‌خواهند آن چیزی را که تا امروز وسیله‌ی وحدت ملت ایران بوده است، به وسیله‌ی اختلاف ملت ایران تبدیل کنند. تا به حال آحاد ملت ایران به خاطر این‌که می‌دانستند دولت امریکا دشمن آنهاست، در مقابل دشمنی امریکا، اگر یک وقت اختلافات جزئی هم داشتند، کنار می‌گذاشتند و متّحد می‌شدند. مقابله‌ی با امریکا، یکی از وسایل وحدت این ملت بوده است. اینها می‌خواهند با این جنجالها، همین وسیله‌ی وحدت را، به وسیله‌ی اختلاف تبدیل کنند. این علیه آن، آن علیه این. این بگوید مذاکره، آن بگوید مذاکره چه فایده‌ای دارد؛ آن یکی بگوید چه ضرری دارد؟ یک عدّه از این طرف بحث کنند، یک عدّه از آن طرف بحث کنند! و اینها هم این وحدت عظیم ملی را که ملت ایران در مقابله‌ی با حضور دشمن دارد، به اختلاف ملت ایران تبدیل کنند.

هدف دوم این است که می‌خواهند با تکرار این قضیه - مذاکره و رابطه با امریکا - قضیه‌ای را که در چشم ملت ایران، به دلایلی منطقی، یکی از زشت‌ترین چیزهاست، قبحش را از بین ببرند. تا حدّی که در نماز جمعه می‌شود حرف زد، خواهم گفت که دلایل منطقی آن چیست. می‌خواهند قبح این را از بین ببرند؛ مثل کاری که سرِ قضیه‌ی اسرائیل با اعراب کردند.

یک روز بود که دولتهای عرب، صحبت کردن با اسرائیل، رابطه‌ی با اسرائیل و حتّی آوردن اسم اسرائیل را یکی از کارهای بسیار زشت می‌دانستند. اینها با مطرح کردن و پیش کشیدن این قضیه، آنها را یکی یکی از صفوف ملت عرب خارج کردند و بار را به گردن او انداختند. بتدریج کاری کردند که قبح این قضیه ریخت؛ حتّی دولتهایی که در مرزهای اسرائیل نیستند و هیچ خطر و ضرری هم از اسرائیل نمی‌بینند، در خانه‌ی خودشان نشسته‌اند و صحبت از مذاکره با اسرائیل می‌کنند! واقعاً چه لزومی دارد؟ اما می‌کنند؛ چون قبحش ریخته است.

هدف سوم این است که اصل مذاکره با ایران، برای امریکا به عنوان ابرقدرت، بسیار مهم است…..حال ابرقدرتی با این همه ادّعا، با این همه باد و بروت جهانی و سیاسی، یک جا هست که برایش ارزش و اعتبار و احترامی قائل نمی‌شوند؛ آن یک جا کجاست؟ جمهوری اسلامی ایران. جمهوری اسلامی و ملت ایران، هیبت‌شکن ابرقدرت امریکا در دنیا شدند…..برای امریکا مهم است که ایران اسلامی که از روز اوّل به دلایل روشنی در مقابل امریکا ایستاد و تسلیم امریکا نشد و گفت که با امریکا مذاکره نمی‌کنم، حالا بگوید که بسیار خوب، چَشم، ما هم مذاکره می‌کنیم! می‌گویند بفرما، ابرقدرتی کامل شد! این منطقه‌ای هم که زیر بار نمی‌رفت، زیر بار آمد؛ این‌جا هم عتبه را بوسیدند! بنابراین، صِرف مذاکره برایشان خیلی مهّم است.

۹۱/۸/۷

پی‌نوشت: ناظر به هدف دوم، می‌بینیم که شوربختانه اینبار ویروس دفاع از مذاکره با آمریکا به ذهن بخشی از بدنه‌ی انقلابی هم رسوخ کرده از امام جمعه تا نماینده ولایت فقیه در سپاه، تا فلان مداح و منبری و فلان سردار سپاه و تحلیل‌گر سیاسی انقلابی