اندر خم یک کوچه

در روایات داریم که برای تربیت فرزند نیک قبل از ازدواج باید اقدام کرد و آنهم دقت در انتخاب همسر است .به نظر شما چگونه مادری می توانسته ,فرزندی چون سید علی تحویل#اسلام و #انقلاب دهد.

فرزندانش در وصف او می گویند که زنی خوش سخن, سخته گو ,حافظ آیاتی از قرآن ,صریح اللهجه,بدخط, بسیار تأثیرگذار در تربیت و بالندگی فرزندان بود.این جملات را خانم میردامادی در تربیت فرزندان گفته است:"به بچه های تان ظلم نکنید تا بچه های تان ظالم نشوند; به بچه هایتان رحم کنید تا بچه هایتان رحم دل شوند; به بچه هایتان دروغ نگویید تا بچه هایتان دروغ نگویند; مال حرام به بچه هایتان ندهید; شیر ناپاک به بچه هایتان ندهید;  غذای ناپاک به بچه هایتان ندهید; بچه هایتان را فقط تشویق به درس خواندن نکنید, تشویق به امور دینی هم بکنید. بچه هایم وقتی قصه می خواستند, قصه های قرآن را می گفتم, قصه انبیاء و قصه های قرآنی.مواظب بودم که تغییر و تبدیل ندهم. واقع آن را می گفتم.مادر در (تربیت) اولاد خیلی تأثیر دارد…من بچه هایم را این طور بزرگ کرده ام.”

او به#دیوان_حافظ تسلط داشت و ضمیر خود و کودکانش را با اشعار خواجه صیقل می داد.خدیجه جوان وقتی به خانه سید جواد خامنه ای آمد, در میان جهیزیه خود ( که نباید بیشتر از همان صندوقچه افتاد در کنار آشپزخانه متروک بوده باشد) یک دیوان حافظ چاپ بمبئی,آورد.این کتاب از آن سید هاشم پدرش بود.

در ادامه کتاب می خوانیم بانو خدیجه زنی شجاع بود و این شجاعت به خوبی خودش را در دوره مبارزه پسرانش با حکومت پهلوی نشان می داد که هیچ وقت زبان به التماس مقابل مأموران امنیتی باز نکرد حتی وقتی دیگران اظهار ترحم می کردند در برابرشان می ایستاد و می گفت ,دلسوزی ندارد, مبارزه کرده, در راه خدا به زندان رفته;اگر افتخار نمی کنید به ترحم شما هم نیازی نیست.

سید محمد حسن برادر حضرت آقا می گوید:"شیری که مادرمان به ما داد با نفرت از#پهلوی عجین بود.” بانو خدیجه در قبال پدیده های سیاسی, منشی روشن بینانه داشت ,به عنوان مثال در کتاب نقل قولی از سید علی رهبر فرزانه انقلاب می خوانیم :” ما سال ها با مردم راجع به اینکه اختلاف شیعه و سنی نباید علنی باشد(تا)..وسیله در دست دشمن باشد بحث داشتیم, و از این قِبَل مورد تهاجم بسیاری از افراد قرار می گرفتیم که…بایستی علنا به سنی ها مخالفت کنیم…همیشه مادرم در این موارد مثل یک روشنفکری که مسائل اجتماعی را می فهمد.. برخورد می کرد.

” اینها تنها بخش کوچکی از#کتاب زیبای “#شرح_اسم ” بود. برای اینکه عاشق و مدافع کسی شوی,قبل از هر چیز او را بشناس و شرح اسمش را بخوان.

در مظلومیت اسلام همین بس که شب عید قربان که میشود ,به یکباره تمام روشنفکران گیاهخوار میشوند و دیگران را دعوت به کاشتن درخت می کنند به جای قربانی کردن و اینهمه نگرانی و تب حمایت از حیوانات سالی یکبار بالا میگیرد .مشکل این جماعت بیش از اینکه نشأت گرفته از بیسوادی باشد از پرحرفی است .غافل از اینکه پسته بی مغز چون لب وا کند رسوا شود.

قربانی کردن ,دستوری است که از همان ابتدای خلقت و زمان حضرت آدم ع داده شد و خداوند از هابیل و قابیل خواست تا برای راستی آزمایی ایمانشان و گذشتن از تعلقاتشان بهترین قسمت از دام و کشت و زرعشان را برای خدا قربانی کنند که هابیل بهترین دام را آماده کرد و قابیل بدترین محصولش.

از طرفی دستور به ذبح و شرایطش چندین بار در قرآن تکرار شده است .از جمله آیه 28 سوره حج که خداوند می فرماید:"لِیَشْهَدُوا مَنافِعَ لَهُمْ وَ یَذْکُرُوا اسْمَ اللّهِ فِی أَیّام مَعْلُومات عَلى ما رَزَقَهُمْ مِنْ بَهِیمَةِ الْأَنْعامِ فَکُلُوا مِنْها وَ أَطْعِمُوا الْبائِسَ الْفَقِیرَ”

تا پاره ای از منافع ( دنیوی و اخروی ) خود را مشاهده کنند و نام خدا را در روزهایی معیّن ( دهه اول ذی حجّه یا روز عید و سه روز بعدش ) بر آنچه روزی آنها کرده از چهارپایان ( سه گانه: شتر و گاو و گوسفند در وقت قربانی کردن ) ذکر کنند پس خود از آنها بخورید و به فقیری که در شدت تهیدستی است نیز بخورانید.

در این آیه اطعام به فقرا یکی از اهداف قربانی کردن بیان شده است.جالب تر این است همین افرادی که سالی یکبار آنهم درست شب عید قربان و انجام مناسک حج نگران گوسفندان میشوند ,از قضا همزمان با محرم نگران فقرا نیز میشوند که چرا نذری را خرج فقرا نمی کنید حال آنکه یکی از فلسفه های قربانی رسیدگی به حال فقراست.

شهوت به سخنرانی و اظهار نظر در این جماعت به قدری بالاست که حاضر نیستند قبل از اظهار نظر کمی آگاهی کسب کنند که تمامی قربانیان حج به مصرف گرسنگان آفریقایی میرسد و سالانه صدها هزار تن گوشت قرمز از طرف حجاج به این کشورها صادر میشود تا مجانا به مصرف فقرا برسد.

فقرایی که جهل و ظلم بشر خودخواه و به دور از انسانیت که هدفی جز غارت و چپاول مستضعفان ندارد در جنگ و قحطی هفته ای یک وعده شکم سیر غذا نمی خورند.

هر چند این جماعت نژاد پرست قادر به دیدن بیشتر از نوک دماغشان هم نیستند و در جهانی که روزانه کودکان مظلوم یمن و فلسطین و افغانستان به خاک و خون کشیده میشوند اعتراضی نمی کنند اما برای ذبح گوسفند دلسوزتر از خالقش می شوند.

زن است که مردآفرین میشود اگر قدر خود را بشناسد.همیشه نقطه شروع افول طاغوتیان دامن زن بوده است.فرعون را نه موسی که زن در هم شکست همان مادری که هوشمندانه دل به دریا زد و او را به نیل سپرد.همان خواهری که دغدغه مند چشم از پی برادر برنداشت و زیرکانه او را به دامان مادر بازگرداند.و آسیه که مدبرانه جان موسی را نجات داد تا بماند و در کاخی بزرگ شود و روزی آن را در هم شکند.

و خدیجه اول زن مسلمان که در زمانه کینه ها و حقدها و در میان دندانهای از خشم فشرده شده مشرکان ,با مال و جان و آبرویش نهال نوپای محمد (ص) را آبیاری کرد و ابهت پوشالی قریش را در هم شکست. و فاطمه (س) که شد اول مدافع حریم ولایت ,میان در و دیوار قرار گرفت تا دین تحریف نشود و تا همیشه ننگ رسوایی بر پیشانی غاصبان کور دل خلافت حک شود.

و زینب (س) که اگر نبود کربلا در کربلا مانده بود.هم او که برادر داد اما نخ معجر نداد ,تازیانه خورد تا رسالت حسینش زمین نماند و کاخ ظلم یزید فرو ریزد و شد پیام آور عاشورا تا همیشه زمان.

و امروز و مادران و همسران و خواهران شهداء که دامنشان معراجی های می سازد چون همت ها و باکری ها و همدانی هایی که هژمون استکبار را اینچنین به چالش کشیده اند.

آری اینست قدرت یک زن که امروز غرب بی تمدن اشک تمساح می ریزد برای ظلم به او ,تا که مسیرش را منحرف کند تا او را ابزاری کند برای پیشبرد اهداف امانیسم و نیهیلیسم ,و رسالتش را در حد جهاد نکاح تقلیل دهد و او را ملعبه نرصفتان پوچ انگار کند تا کاخ فرعونیان زمان در امان بماند .

و همین بس که امام خمینی در مورد زن فرمود:اگر شما زنها خوب شدید، هم مردها خوب خواهند شد، هم بچه‌ها….سعادت و شقاوت کشورها بسته به وجود زن است. کلید حل مشکل و کلید تداوم انقلاب دست شما زنهاست…سعادت و شقاوت کشورها بسته به وجود زن است….زن یک انسان بزرگ و مربی جامعه است…. مرحلۀ اولِ مرد و زن صحیح، از دامن زن است.

پنجشنبه شب پستی نوشتم و در اینستاگرامم منتشر کردم و از شهدا استمداد خواستم و از اوضاع اینروزها گله کردم , خدا به شفاعت امام و شهدا چنان مبهوتم کرد که هنوز در حیرت از اینهمه برکت برخواسته از نام و یاد و خوش رقصی شهدا هستم. این قسمت متنی هست که از قلم سید مرتضی عاریت گرفتم:"اگر سراغمان نیایید و کلامی و حرفی بر زبان نیاورید ما هم کم کم باورمان می شود که همه چیز تمام شده است.باورمان می شود که دیگر رد پایی از شما پیش رویمان نیست", اکنون و بعد از یک سفر سه روزه که انگار ازجای دیگری تدارک شده بود ,خواستم بگویم که همه چیز تمام نشده است ,ردپایی, کلامی و حرفی هست ,به والله شهدا زنده اند و ما مرده ایم.

القصه ,صبح جمعه آفتاب نزده بود ,بدون برنامه ریزی به همراه مادر و برادرم قدم در جاده ای گذاشتم که قرار بود چشمم را به روی شهدا و امام جور دیگری باز کند, گفته بودم :"شهدا,دنیا بدون شما و امام سخت است ” و خدا خواست که به من نشان دهد ,هم امام هست و هم شهدا. بعد از بیست سال یا بیشتر ;دقیق یادم نیست آخرین باری که حرم امام را زیارت کردم ,اما اکنون آخرین بار را خوب به یاد می آورم ,ظهر جمعه 26 مردادماه 97 بود ,من چسبیده به شبکه های ضریح پیر جماران و اشک و اشک و اشک و آغوش باز آن روح آرام خدا که چقدر آرامم کرد. خدا ظهر جمعه را در آغوش حرم امام برایم عرفانی تر کرد.

اما بگذار تا از عصر و غروب جمعه بگویم ,که چگونه برای اولین بار در عمرم سر از مزار شهدایی در آوردم که حتی قادر به تصورشم هم نبودم. از مزار شهید پلارک شروع شد و همچون دانه های تسبیج یکی یکی زیارت شهدا پشت سر هم ردیف شد و دست تقدیر من را به مزارشان کشید. هنوز در بهت آن لحظه ای هستم که سرم را چرخاندم و مزار #شهید_چمران را دیدم , در هیجان این حضور بودم که چشمم به سنگ مزار #شهید_تهرانی_مقدم خیره ماند و سپس #شهید_همت و فکوری و دست آخر قطعه سرداران بی پلاک و صدای اذان غروب جمعه اینهمه را وصل به ملکوت کرد.

مگر میشد دل کند و رفت ,اما چاره ای نبود رفتم اما دلم ماند کنار همه شهدای #قطعه_26 و 24, سربند همین جا ماندن دل بود که بعد از ظهر شنبه دوباره خودم را در مسیر بهشت زهرا دیدم و خدا خیر بدهد به مادر و خاله ی مهربانم که همسفر بیقراریهایم شدند و اینگونه بود که زیر ظل آفتاب آخرین روزهای مرداد ماه و گرمای پنجاه درجه سرگشته قبور شهدا شدم و اینبار سر از قطعه 72 تن و #شهید_بهشتی و رجایی و باهنر در آوردم.

یکدفعه و در میان اینهمه شهید راه انقلاب و دفاع مقدس ,دلم پر کشید طرف #شهدای_مدافع_حرم ,اما حیران که کجاست مزار این عباسان زینب س , قطعه به قطعه می رفتم و چشم می چرخاندم که نکند جایی جمله ای ,اشاره ای از “کلنا عباسک” ببینم ,در همین گیر و دار سر از قطعه 29 در آوردم, از مردی سراغشان را گرفتیم و گفت :همه جا هستند ,اما عجالتا یکیشان را الان قرار است در همین قطعه دفن کنند , بیتاب تر شدم و چشمم به قبری افتاد که آغوش گشوده بود برای پیکر شهیدی که چهار سال پیش عند ربهم یرزقون شده بود و اکنون باز می گشت و قبری که گل آذین شده انتظارش را می کشید.

دلم یکدفعه پر کشید سمت شهید آوینی که مسحور قلمش هستم و گاهگاهی تضمین متنهایم,نوشته های سید مرتضی است و از قضا همین متن پست قبلم ,از سرچ گوگل مدد گرفتم و نام و نشان قطعه خبر از این می داد که سید تنها چند قبر آنطرف تر از قبر همین شهید مدافع حرم روزی خور پروردگار است ,حالا بماند که چه ماجرایی داشت زیارت شهید آوینی و حضور در تشییع آن مدافع حرم زینب(س).

و اما غرضم از اینهمه زیاده گویی که صد البته از جزئیاتش گذشتم, این بود که بگویم شهدا که جوانمردی فقط در ذائقه ی آنهاست ،لحظاتی از خلوت بهشت فارغ شدند،زخم ترکش ها را فراموش کردند و از ما دلجویی کردند و من مأمور بودم تا پیامشان را به شما منتقل کنم که شهدا برخاستند و گفتند این جا همه چیز تمام نشده است,اگر امام جلوی چشمانمان جرعه جرعه جام زهر را نوشید و رفت اما جنگ خانمان سوز تمام نشد!…این راه با شهدای مدافع حرم ادامه دارد و راهی که با خون باز شود به راحتی بسته نخواهد شد و تزریق میشود در رگ جامعه و حججی ها را به بار می نشاند,حججی هایی که خمینی را ندیده بودند و لبیک گوی خامنه ای شدند.پس راه امام و شهدا با سید علی ادامه دارد….

عده ای به اشتباه فکر می کنند که حساسیت جامعه نسبت به دین داری و عفت و حیا کمرنگ شده است , چرا که هیاهوی غالب را می بینند اما از باطن غافلند, برای همین شایسته دیدم بخشی از پاسخ #شهید_آوینی خطاب به #سید_محمد_خاتمی که در سال هفتاد و در واکنش به سخنرانی التقاطی وی داده شد را بیاورم, تا خدای ناخواسته در محاسباتمان دچار اشتباه نشویم:

دوستان ما در يك امر ديگر نيز دچار اشتباه شده‌اند و آن اين است كه عرف خاص و عام را با يكديگر خلط كرده‌اند و اين جماعت معدود و محدود اهل هياهو را بدل از «مردم» گرفته‌اند. اين‌ همان اشتباهي است كه به نحوي ديگر دوستان ما در تلويزيون نيز به آن گرفتار آمده‌اند.

«عرف خاصّ» جامعه ما‌ همان است كه حيات خويش را در ارتباط با غرب يافته و اصلاً تصور ديگري از زندگي، تاريخ، جامعه و يا انسان ندارد. روشنفكران به اين عرف خاص تعلق دارند و البته بايد اذعان داشت كه نشريات كشور ما و رسانه‌هاي ديگر بيشتر در اختيار اينان است، چرا كه تجربه تاريخي تشكل و تحزب، ژورناليسم و غيره را از سر گذرانده‌اند و اكنون از ذخاير اين تجربيات بهره مي‌برند.

اما تجربيات اين يك دهه بعد از پيروزي انقلاب نشان داده است كه اين عرف خاص جز كفي بر رودخانه بيش نيست و تحولات تاريخي جامعه ما از جاي ديگري رهبري مي‌شود كه مدخليت روشنفكران در جريان آن، جز در برهه كوتاهي از مشروطيت، واقعيت نيافته است. عرف روشنفكري «عرف عامّ» جامعه ما نيست. عرف عامّ جامعه ما منشأ گرفته از شريعت اسلام است و از غرب جز تأثراتي ظاهري نمي‌پذيرد و بنابراين، حتي بعد از پنجاه سال حكومت پهلوي، مردم باز هم قدرت يافتند كه انقلاب اسلامي را به ثمر برسانند.

هنوز هم چيزي تغيير نكرده است. امكان حضور مردم در تحولات اين دهه دوم بعد از پيروزي انقلاب كمتر شده و اگر چه اين معضلي بسيار بزرگ است، اما حضور بالقوه مردم هنوز هم در هر موقعيت ديگري كه فطرت الناس در رابطه با ولايت تشخيص دهد مي‌تواند به فعليت برسد.

عرف عام همچون رودخانه‌اي در عمق جريان دارد، اما عرف خاص كفي است كه مي‌جوشد و سطح و ظاهر را پوشانده است و اجازه نمي‌دهد كه باطن آن يعني رودخانه را ببينيم. هياهو‌ها نبايد ما را به اشتباه بيندازد كه هر چه هست و هر كه هست هم اينانند كه در هفته نامه‌ها و ماهنامه‌ها و فصلنامه‌ها قلم مي‌زنند.

برگرفته از کتاب حلزونهای خانه به دوش