اندر خم یک کوچه

«آخه کی میگه ظاهر آدما ملاکه

در اصل ملاک آدمیت دل پاکه»

این تک بیتی است که مداح ما در تجمع شبانه خوانده است. می‌خواهیم کار ایجابی کنیم برای جذب کردن بیشتر بانوان ضعیف‌الحجاب اما راهش را بلد نیستیم. تیشه را برمی‌داریم و از اساس به ارزش‌های دین می‌زنیم و خلاف نص صحیح و منطق قرآن مدیحه‌سرایی می‌کنیم. این کاری که ما می‌کنیم اسمش امر به معروف نیست بلکه تأیید منکر است. ما باید یاد بگیریم چگونه عمل صالح حضور در تجمعات را اجر بنهیم اما عمل ناصالح ضعف در حجاب را تأیید نکنیم. اینکه نباید با بانوان کم‌حجاب و ضعیف‌الحجاب حاضر در تجمعات بداخلاقی کرد حرف کاملا درستی است. اما این به معنای عادیسازی و یکسان‌سازی ارزش حجاب کامل با حجاب ضعیف نیست. الان که به برکت خون رهبر شهیدمان دل‌ها به هم نزدیک و فاصله‌ها برداشته شد باید فرصت را مغتنم شمرد و فضا را برای ارتقاء بیشتر ایمان‌ها مهیا کرد.

از قضا تریبونی که مداحان دارند خودش یک پا رسانه است که باید در خدمت ارتقاء ایمان تمام مخاطبین قرار بگیرد. مداح باید زرنگ باشد و معارف اهل بیت علیهم السلام را در منبر سر دست بگیرد نه اینکه بر حرف غلطی صحه بگذارد که مخالف صد در صدی منطق قرآن است. خوب است آقایان مداح چند خطی هم بیانات امام شهید را در کتاب طرح کلی اندیشه بخوانند. میوه‌ی دل پاک باید عمل پاک هم باشد. باحجاب و بی‌حجاب هم ندارد. او باید نقص ظاهری را علاج کند و آن دیگری نقص باطن را.

 احیانا اگر شمای مداح دسترسی به کتاب ندارید اجازه بدهید بخش‌هایی از کتاب را برایتان بازخوانی کنم:« ایمان زاینده. ایمانی که مثل سرچشمه‌ای فیاض عمل می‌زاید، ایمانی همراه با تعهد، ایمانی که باری بر دوش مؤمن می‌گذارد، ایمانی که همراهش عمل است. بناکردم «ان الذین آمنوا و عملوالصالحات» ها را در قرآن شمردن، دیدم با همین تعبیر، ده‌ها مورد، ایمان همراه با عمل صالح آمده است. ایمان تنها، ایمان بی‌تعهد، ایمانی که همراه آن احساس مسئولیتی نباشد، نه به درد دنیا می‌خورد ، نه به درد عقبی می‌خورد، این منطق قرآن است. آن کسانی که فرض می‌کردند ایمان یک چیزی است برای منطقه‌ی قلب آدمی، ولو انسان به لوازم و تعهدات ایمان پایبند نباشد، می‌تواند در حوزه‌ی مومنین باشد؛ آن کسانی‌که خیال می‌کردند با مؤمن بودن فقط، یعنی با باور داشتن فقط، بدون عمل، بدون تلاش، بدون مجاهدت، نویدهای خدا در مورد مؤمنین نصیب انسان می‌گردد؛ آنهایی‌که گمان می‌کردند بهشت را به یک امر قلبی می‌دهند و بدون عمل ، حکومت روی زمین را به یک امر قلبی می‌دهند نه به عمل…باید در این آیات قرآن بیندیشند تا ببینند، آن ایمانی از نظر اسلام ارزش دارد که با عمل، با مسوولیت، با تکلیف، با تعهد همراه است.»

ما باید آن بانوی کم‌حجابی را که مسوولیت ایستادن پای وطن را درک کرده، نسبت به اهمیت حجاب عالم‌تر کنیم نه غافل‌تر.

مصادف با شب رحلت حضرت خدیجه سلام‌الله علیها برنامه بدون تعارف یک مهمان ویژه داشت. مهمانی به آقایی کسی که او را به عنوان «عیال‌وارترین خیر ایران» می‌شناسند. راز این عنوان هم سایه‌ی پدرانه‌ای است که بر سر 3000 یتیم گسترانده است. وقتی گفت «مسلمانی هزینه دارد. در این شرایط خاص کشور باید کاری کرد و با وجود ثروتمندان زیادی که داریم سهم کار خیر در کشورمان فقط 10 درصد است»، به یاد یادداشتی افتادم که اندکی قبل‌تر خوانده بودم. یادداشت یک طلبه که در بخشی از آن نوشته بود: «چنان سرمایه‌دارها و بازاری‌ها و کاسب‌جماعت، با علما و فعالان و کاربلدان تبلیغ و تبیین دین، باید چفت باشند که خدا بزرگترین سرمایه‌دار جزیره العرب، حضرت خدیجه‌ی کبری(س) را همسر پیامبر خاتم(ص) قرار داد. لابد تا مدلی شود برای تبلیغ و تبیین دین تا روز قیامت» 

حرف درست و دقت ظریفی بود. همان‌طوری‌که بی مایه فتیر است، بدون ثروت هم کار تبلیغ دین زمین‌گیر است. امروز تبلیغ دین فقط با گفتاردرمانی طلبه‌ها پیش نمی‌رود. بل‌که ثروتی می‌خواهد به مبارکی ثروت بانو خدیجه سلام‌الله علیها که بیاید در این جنگ دلاری سینه سپر کند مقابل اقتصاد لیبرالی و دفاع کند از نظام اسلامی. ثروتمندی که چون حضرت خدیجه سلام‌الله علیها بشود «ام صعالیک» مادر بی‌کس و کارها، آسمون جل‌ها و طرد شده‌ها. بیاید دست بگیرد زیر بال زمین‌خورده‌ها و نان گزیده‌ها که عن قریب است بند دلشان در پیوند با انقلاب سست و چه بسا پاره شود.

جهاد اگر فقط با جان بود خداوند نمی‌فرمود: «جاهِدوا بِأَموالِكُم وَأَنفُسِكُم» و جهاد با مال را مقدم بر جهاد با جان نمی‌کرد. همان‌طوری که خدیجه سلام‌الله علیها اموال شخصی‌اش را در زمانه‌ی تحریم قریش خرج رسالت پیامبرش کرد و هنرش تفسیر بزه‌کاری به استعداد و ثروتش انسان‌ساز بود، جامعه‌ی اسلامی هم که به تعبیر سید علی «کارخانه‌ی انسان‌سازی» است، نیاز دارد به ثروتمندانی که پیوند دهنده‌ی دل‌ها به انقلاب باشند؛ آن هم در زمانه‌ی تحریم‌ها و تهدیدها. 

فلذا نباید اجازه داد ثروت حضرت خدیجه با فهم اومانیستی به نفع استقلال مالی فمنیستی مصادره شود و زندگی لاکچری بلاگر مذهبی با مستمسک قرار دادن ثروت حضرت خدیجه سلام‌الله علیها اسلام مالی شود. نتیجه‌ی ثروت سکولار می‌شود همین بازار آشفته‌ی بورس و دلار. ثروت باید هم ناصر ائمه‌ی نور باشد و هم بری از ائمه‌ی نار. این را فرازهای زیارت‌نامه‌ی او به ما می‌گوید: «السَّلامُ عَلَیْک یا مَنْ أَنْفَقَتْ مالَها فِی نُصْرَةِ سَیِّدِ الاْنْبِیاء…..سلام بر تو ای آن که دارائیش را در راه یاری سرور انبیا هزینه کرد… وَدافَعَتْ عَنْهُ الاْعْداءَ.. و دشمنان را از او دور ساخت» اما به قول همان طلبه« بعد از چهل و اندی سال از انقلاب هم‌چنان روز وفات حضرت خدیجه(س) غریب است، چون جهاد با مال غریب است.»

اگر یادتان باشد در میانه‌ی دفاع مقدس 12 روزه‌مان با اسرائیل توییتی منتشر شد که تصویر یک تکنیسن پرواز زن اسرائیلی را نشان می‌داد در حالی‌که داشت بر روی بمب‌ها می‌نوشت به یاد مهسا امینی و خدای رنگین‌کمان. در وسط جنگ شهری 18 و 19 دی نیز دختران قداره‌کش وسط دی ماه سرد، نیمه برهنه قمه می‌کشیدند تا بگویند ما همان ادامه‌دهندگان ناجنبش زن زندگی آزادی هستیم که اکنون قداره بسته‌ایم و گلو می‌بریم و پیکر آتش می‌زنیم. دخترانی عریان که خشونت عریان می‌کردند. اینها همه یعنی نمادسازی فرهنگی وسط جنگ نظامی. اهتمام به جنگ نرم حتی وسط جنگ سخت.

آن وقت اینجا هنگام رقم خوردن یک رویداد عظیم انقلابی و درست در زمانه‌ای که جنایتکاران اپستین به فرهنگ و هویتمان هجوم آورده‌اند، لنز دوربین‌های خبرگزاری‌های رسمی‌مان وقتی خانمی کشف حجاب کرده را رصد می‌کنند، عنان از کف داده، کشف حجاب‌های موردی را قاب‌بندی کرده و آن را تبدیل به روایت رسمی حکومت می‌کنند و متوجه نیستند نه تنها با این کارشان از بانوان کشف حجاب کرده قهرمان‌سازی می‌کنند بل‌که مخاطب را گیج می‌کنند که پس چه شد، مگر کشف حجاب حرام نبود و مگر برای نگه داشتن همان یک وجب روسری این همه هزینه ندادیم و اتهام نشنیدیم، آیا حکم خدا با خواست ما بالا و پایین می‌شود؟

 آری آن زن کشف روسری کرده هم شهروند جمهوری اسلامی است و از امنیتی که این پرچم برقرار کرده سهم دارد و مسوولانه برای تداوم این امنیت در زمانه‌ی دورنگی و دورویی و فحاشی زامبی‌های وطنی و غیروطنی پای در میدان دفاع از جمهوری اسلامی نهاده و فراخوان رهبرش را لبیک گفته است، اما اینکه در وسط میدان رقم خوردن یک حماسه‌ی اجتماعی با دوربین رسانه‌ی رسمی به کشف حجاب وجاهت ببخشیم جز بلاهت چیز دیگری نیست. ممکن است بگویید آنها را نشان می‌دهیم تا به دشمن بگوییم ببین حتی اینها هم پای نظام مانده‌اند، اما متوجه نیستیم که با چنین قاب‌هایی از روایت رسمی حجاب عقب‌نشینی می‌کنیم و این همان خواست دشمن است. 

 ‌آن هم زمانی که «فتوای کشف حجاب حرام شرعی و سیاسی است» از رهبرمان به علاوه حکم حکومتی پنج ماده‌ای ایشان در رابطه با حجاب، گزینه‌های روی میز فقه نظام‌مان است. یادمان نرود آقایی که برای حضور حداکثری در 22 بهمن ایستاده فراخوان داد همان آقایی است که پای گفتمان حجاب ایستاده و برای کشف حجاب فتوای حرام شرعی و سیاسی داده است.

یکی از موارد تلخ وقایع اخیر حضور پر رنگ دختران و پسران نوجوان در کف میدان اغتشاشات بود. نوجوانانی رها شده و گسیخته از نظم فرهنگی تاریخی ایران که به پیاده نظام دشمن تبدیل شده و بعضا دست به خشونت‌های عریانی زدند که بروز آن از نوجوانانی با این سن و سال غیر قابل باور بود. قداره بستند. قمه کشیدند. اتوبوس آتش زدند. فحش‌های رکیک دادند. اموال عمومی را تخریب کردند. مسجد و حسینیه آتش زدند. مأمور مستقیم موساد و سیا و ام آی سیکس هم نبودند. اما توسط سرپل‌ها جهت‌دهی شدند. اینها که غالبا نوجوان بودند و حتی پول تو جیبی‌شان را هم از پدرشان می‌گرفتند و هنوز راه زیادی داشتند تا کمرشان زیر بار فشار اقتصادی خم شده و فنرشان زیر بار شوک درمانی اقتصاد نئولیبرالی دربرود، چه شد که تبدیل به باروت خشم شدند و افتادند دست هسته‌های تروریستی تا وسط شهر منفجرشان کنند؟ چه شد که پایشان به فراخوان تجمع تنها پس مانده‌ی پهلوی باز شد؟ اصلا این خشم انباشته از کجا آمده بود؟

منصفانه بخواهیم بگوییم بخشی از این خشم ماحصل روایت‌های غلط رسانه‌ای است که برساختی ناصواب از فضای دوران منحوس پهلوی در ذهن این نوجوانان شکل داده و همین امر بغض جمهوری اسلامی را در دل آنها نشانده که به دوران گل و بلبل پهلوی! خاتمه داده است. مدرک این مدعی دختر نوجوانی است که به علت رابطه با عامل دشمن و خرابکاری دستگیر شده، روبروی دوربین نشسته و از عاملی می‌گوید که او را به میدان جنگیدن با جمهوری اسلامی کشانده است. دختر به تأثیر رسانه اشاره می‌کند و در نهایت از سریال «تاسیان» نام می‌برد و می‌گوید:«این سریال خیلی بیشتر به این قضیه دامن زد.» به گفته‌ی خودش پیام این سریال برای او این بوده: «مردم ۵۷ و انقلاب آدم‌های بدی بودند»

سریال «تاسیان» تلاشی موفق بود که سیاهی پهلوی را سفید و از طریق سینمای خانگی جمهوری اسلامی برای دشمن جمهوری اسلامی پیاده نظامی خانگی خلق کرد. البته که اینها عقوبت پشت گوش انداختن حرف ده سال پیش امام جامعه است که فرمود: «هدف جنگ نرم تغییر باورها است….باور به گذشته را تغییر بدهند… گذشته یعنی همین گذشته نزدیک که جمهوری اسلامی آمد و آن را تغییر داد. ما یک نگاهی داریم؛ مردم ما، خود ما یک نگاهی به این گذشته داریم، این نگاه را عوض کنند.. این کار را دارند می‌کنند. بجد دارند انجام می‌دهند…محمدرضا را از یک عنصر وابسته، فاسد، نجس-حقیقتا نجس اخلاقی- ضعیف‌النفس، زورگو تبدیل کنند به یک چهره موجه… پول خرج می‌کنند برای این کارها…. برای اینکه نتیجه بگیرند که جمهوری اسلامی آمد، انقلاب اسلامی آمد، یک چیزی را که لزومی نداشت از بین برود از بین برد، یک چیزی را که بد هم نبود، خوب هم بود، این را از دست ما گرفت»

جریان‌شناسی تاریخ زنان به ما می‌گوید بانوان همیشه‌ در صحنه‌های غبارآلودی که فتنه برخی مردان و بزرگان را زمین‌گیر کرده، در صحنه حضور داشته و از حق دفاع مؤثر کرده‌اند. چند پرده از این حضور را با هم مرور می‌کنیم:

پرده اول: مردان به طمع غنیمت تنگه‌ی احد را رها کرده‌ و فقط ده نفرشان مانده‌اند. مسلمانان با شایعه‌ی شهادت پیامبر ص پا به فرار گذاشته و جان پیامبر ص در خطر است. نسیبه معروف به ام عماره بنابر قاعده «النبی اولی بالمومنین من انفسهم» جانش را سپر جان پیامبر ص می‌کند تا جایی‌که بدنش ده‌ها زخم برمی‌دارد. این فداکاری و اخلاص او را به کسب چنین سند افتخاری از دست رسول‌الله نائل می‌کند که خطاب به فرزندش عماره می‌فرماید: «امروز وفاداری و مقام مادر تو از مردان جنگی والاتر است»

پرده دوم: با شهادت عمار در جنگ صفین، فتنه بالا می‌گیرد. حق و باطل در هم آمیخته و پای برخی مسلمانان در یاری علی ابن ابیطالب با شبهات اموی سست می‌شود تا جایی‌که برخی فرار را بر قرار ترجیح می‌دهند. ام‌الخیر، بانوی سخنور صفین تازیانه در دست، سوار بر شتر پای در میدان می‌گذارد و با حالتی مهیج اینگونه خطبه می‌خواند: «آیا می‌خواهید از علی بن ابیطالب علیه‌السلام که فرمانروای دین است فرار کنید یا می‌خواهید از میدان جنگ بگریزید یا از اسلام معذالله بیزار شدید یا از حق برگشتید….کجا می‌روید؟ بیایید به حضور امام عادل…کسی در صداقت چون او نیست. آنها که در برابر علی علیه‌السلام و سربازان او صف بستند کینه‌های بدر و حنین را به دل دارند..»

پرده سوم: مسلم را با 18 هزار نامه دعوت کرده‌اند، حالا که آمده از یک طرف، مردانی چون هانی را در بند کرده‌اند و از سوی دیگر با شبهه‌ی عبیدالله که «اگر دست از مسلم برندارید، جنگ می‌شود» توی دل مردم را خالی کرده‌اند. مردان و زنان نامراد راهشان را کج کرده تا چشمشان به چشم مسلم نیفتند و به اتهام همکاری با او اسیر نشوند. نماز مغرب به عشا نرسیده مسلم تنها می‌شود. در عالم نامرادی و نامردی کوفه، زنی به نام طوعه درب خانه‌اش را به روی مسلم باز می‌کند تا خانه‌اش پناه نائب امامش باشد و یک بار دیگر رد پای یک زن در دفاع از حق در دل تاریخ ثبت شود.

پرده چهارم: سال 1388 هجری شمسی است. «سیمور هرش» روزنامه‌نگار آمریکایی یک سال قبلش در هفته‌نامه نیویورکر گزارش داده :«کنگره با درخواستی که از سوی پرزیدنت بوش برای تأمین افزایش دامنه‌های عملیات پنهانی علیه ایران ارائه شده بود، موافقت کرده است. این عملیات که رئیس جمهور برای انجام آنها 400 میلیون دلار بودجه درخواست کرده بود، در قالب فرمان ریاست جمهوری با امضای بوش، برای بی‌ثبات کردن نظام دینی ایران طراحی شده است.» اثر آن عملیات پنهانی تخم لق تقلب انتخاباتی است که در دهان‌ها افتاده و اصل نظام را نشانه رفته است. رنگ سبز فتنه خبر از انقلاب مخملی از جنس انقلاب نارنجی اوکران می‌دهد. کار به عاشورا و آتش زدن خیام اباعبدالله علیه‌السلام و جسارت به مقام ولایت می‌رسد. دستی باید تا بر آتش فتنه آب بریزد. آن دست در روز 9 دی از آستین ملت بیرون می‌آید. زنان دوشادوش مردان شعار می‌دهند: «مگر امت بمیرد علی تنها بماند.»